تاثیر تمرینات تعادلی تکلیف منفرد و دوگانه با اولویت ثابت و متغیر بر زمان راه رفتن، عملکرد شناختی و ترس از افتادن سالمندان
نویسندگان
1 گروه مدیریت ورزشی و رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران.
2 کارشناس ارشد رفتار حرکتی، تهران، ایران.
3 گروه مدیریت ورزشی و رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه شهید باهنر کرمان، کرمان ایران.
4 گروه رفتار حرکتی، دانشکده علوم ورزشی، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران.
doi
10.48308/mbsp.2024.1065.1109چکیده
هدف: هدف از این تحقیق، بررسی تأثیر تمرینات تعادلی تکلیفمنفرد و تکلیفدوگانه با اولویت ثابت و متغیر بر سرعت راه رفتن، عملکرد شناختی و ترس از افتادن در سالمندان بود.روشها: در این مطالعه، 48 سالمند 65 سال و بالاتر بهصورت تصادفی در چهار گروه 12 نفره (شامل گروههای تمرین تکلیفدوگانه با اولویت ثابت، تکلیفدوگانه با اولویت متغیر، تکلیفمنفرد و گروه کنترل) قرار گرفتند. گروههای تجربی به مدت 4 هفته و هر هفته 3 جلسه، تمرینات تعادلی (شامل تمرینات ایستادنی، انتقالی و راهرفتن) را اجرا کردند. متغیرهای پژوهش با استفاده از آزمون بلند شدن و راه رفتن در شرایط تکلیفمنفرد و تکلیفدوگانه، آزمون زمان واکنش زنجیره ای و مقیاس کارآمدی افتادن مورد سنجش قرار گرفت.یافته ها: نتایج نشان داد که افراد در گروه های تجربی نسبت به گروه کنترل، بهبود معنی داری در عملکرد آزمون ها داشتند (05/0P<). همچنین، گروه های تکلیف دوگانه در مقایسه با گروه تکلیف منفرد، اجرای بهتری را (به جز در آزمون زمان راه رفتن و نشستن در شرایط تکلیف منفرد و مقیاس کارامدی افتادن) نشان دادند(05/0P<).نتیجه گیری: یافتهها حاکی از آن است که هر دو نوع تمرین تکلیفمنفرد و تکلیفدوگانه منجر به بهبود عملکرد حرکتی و شناختی در سالمندان میشوند. با این حال، افزایش تغییرپذیری در اولویتدهی ضمن تمرین، تعادل، هماهنگی و قابلیت انتقال مهارتها به فعالیتهای روزمره را در سالمندان ارتقا میبخشد.