ارتباط تحمل پریشانی و راهبردهای مقابلهای در زنان با سطح فعالیت جسمانی پایین: بررسی نقش واسطهای ذهن آگاهی
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه قم، قم، ایران.
3 کارشناسی ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد آشتیان، دانشگاه آزاد اسلامی، آشتیان، ایران.
4 کارشناسی ارشد روانشناسی، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.
doi
10.48308/mbsp.2024.106766.1248چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر تعیین برازندگی مدل ساختاری ارتباط تحمل پریشانی و راهبردهای مقابلهای در زنان با سطح فعالیت جسمانی پایین و بررسی نقش واسطهای ذهن آگاهی بود.روشها: روش پژوهش حاضر توصیفی و از نوع همبستگی بود. جامعه مورد مطالعه شامل مادران دارای کودک معلول و با سطح فعالیت جسمانی پایین مراجعه کننده به مراکز بهزیستی شهر قم در تابستان سال 1400 بودند که به صورت روش نمونهگیری در دسترس تعداد 200 نفر انتخاب شدند و به مقیاس تحمل پریشانی هیجانی سیمونز و گاهر (2005)، پرسشنامه راهبردهای مقابله فولکمن و لازاروس (1985) و مقیاس ذهنآگاهی فرایبورگ- فرم کوتاه ساخته والاچ و همکاران (2006) پاسخ دادند. دادهها نیز با استفاده از مدل معادلات ساختاری و ضریب همبستگی پیرسون و از طریق نرم افزارهای آماری SPSS-26 و Amos-22 مورد تحلیل قرار گرفتند.یافته ها: نتایج نشان داد که راهبردهای مقابلهای مادران با سطح فعالیت جسمانی پایین و دارای کودک معلول از طریق ذهن آگاهی بر تحمل پریشانی هیجانی تأثیر غیرمستقیم دارد.نتیجه گیری: یافتههای پژوهش نشان داد که راهبردهای مقابلهای بهطور معناداری تحمل پریشانی را پیشبینی میکنند و ذهنآگاهی در این رابطه نقش واسطهای مؤثر ایفا میکند. همچنین نتایج بر اهمیت ارتقای فعالیت جسمانی در مادران دارای کودک معلول بهعنوان عاملی حمایتی در بهبود تنظیم هیجان و افزایش تحمل پریشانی تأکید دارد.