پیش‌بینی مشکلات بین فردی دانشجویان تربیت بدنی براساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه: نقش میانجیگری احساس شرم و گناه

نویسندگان

1 کارشناس ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی قم، قم، ایران.

2 استادیار گروه روانشناسی، واحد آستارا، دانشگاه آزاد اسلامی، آستارا، ایران.

3 استادیار گروه آموزش روانشناسی و مشاوره، پردیس فاطمه الزهرا، دانشگاه فرهنگیان، تهران، ایران.

doi
10.48308/mbsp.2024.10679.1272
چکیده

هدف: هدف پژوهش حاضر پیش‌بینی مشکلات بین فردی در دانشجویان تربیت بدنی براساس طرحواره‌های ناسازگار اولیه با میانجیگری احساس شرم و گناه بود.روش‌ها: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و مدلیابی معادلات ساختاری بود. جامعه آماری این پژوهش را تمام دانشجویان مشغول به تحصیل در دانشگاه‌ آزاد واحد قم در سال 1402 تشکیل می­دادند که از میان آنها 320 نفر به روش نمونه­گیری دردسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل مقیاس مشکلات بین فردی-47 پیلکونیس و همکاران (1996)؛ نسخه کوتاه پرسشنامه طرحواره یانگ (2006)؛ مقیاس تجربه شرم اندروز و هانتر (1997)؛ پرسشنامه گناه کوگلر و جونز (1992) بود. برای تحلیل داده­ها از روش مدلیابی معادلات ساختاری استفاده شد.یافته‌ها: نتایج نشان داد مشکلات بین فردی براساس طرحواره­های ناسازگار اولیه با میانجیگری احساس شرم (001/0=P، 73/3=Z) و گناه (001/0=P، 11/4=Z) در دانشجویان تربیت بدنی پیش بینی می­شود.نتیجه گیری: بنابراین، به‌کارگیری مداخلات روان‌شناختی مبتنی بر طرحواره‌درمانی همراه با برنامه‌های تربیت بدنی و فعالیت‌های ورزشی گروهیِ هدفمند می‌تواند با کاهش شرم و گناه، به بهبود روابط بین‌فردی و کارآمدی اجتماعی این دانشجویان کمک کند.