مقایسه قابلیت‌های بدنی (خودتوصیفی و عینی) و نگرش تغذیه‌ای در زنان فعال و غیرفعال

نویسندگان

1 دانشگاه تبریز

2 دانشگاه تبریز

3 دانشیار دانشکاه تبریز

doi
10.48308/mbsp.2022.209406.0
چکیده

هدف: هدف پژوهش حاضر بررسی و مقایسه قابلیت‌های بدنی (خودتوصیفی و عینی) و نگرش به تغذیه در زنان فعال و غیرفعال بود.روش‌ها: بر همین اساس مطالعه پس رویدادی و کاربردی با 100 زن بزرگسال شهر تبریز که با روش نمونه­گیری خوشه­ای در دو گروه 50 نفری فعال و غیرفعال همگن شده بعنوان نمونه انتخاب شدند. از پرسش­نامة خودتوصیفی بدنی مارش و همکاران (PSDQ-S) فرم کوتاه، سه آزمون آمادگی جسمانی، شاخص تودة بدنی و همچنین پرسشنامه نگرش به تغذیه (EAT-26) برای سنجش متغیرهای تحقیق استفاده شد. برای مقایسة نگرش به تغذیه و خودپندارة بدنی در دو گروه از آزمون تی مستقل، مقایسة خرده مقیاس­های آن‌ها و همچنین خرده مقیاس‌های آمادگی جسمانی از تحلیل واریانس چندمتغیره و مقایسة نمرات استاندارد شایستگی­های جسمانی-حرکتی ذهنی و عینی درون‌گروهی از آزمون تی همبسته استفاده شد.نتایج: نتایج نشان داد که زنان فعال در مقایسه با زنان غیرفعال بطور معناداری اختلال خوردن کمتر (0001/0=P)، میانگین نمرة خودپندارة بدنی بیشتر (001/0=P)، آمادگی جسمانی بیشتر (0001/0=P) و همبستگی بیشتری بین شایستگی­های جسمانی-حرکتی عینی و ذهنی داشتند.بحث و نتیجه­ گیری: باتوجه به تفاوت­های معنی­دار در نتایج حاصله، می­توان گفت احتمالاً فعالیت بدنی در کاهش اختلالات خوردن و داشتن خودادراکی جسمانی مثبت و واقعی­تر در زنان بزرگسال مؤثر است.