ارتباط مکانیسم‌های دفاعی و افکار خودکشی در ورزشکاران حرفه‌ای: بررسی نقش میانجیگر مشکلات بین فردی

نویسندگان

1 استاد، گروه روان‌شناسی، دانشکده علوم تربیتی و روان‌شناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران

2 دانشجوی دکترای روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

3 کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، گروه روانشناسی، واحد قم، دانشگاه آزاد اسلامی، قم، ایران.

doi
10.48308/mbsp.2023.10680.1199
چکیده

هدف: هدف پژوهش حاضر مدلیابی معادلات ساختاری نقش میانجیگر مشکلات بین فردی در رابطه بین مکانیسم‌های دفاعی و افکار خودکشی در ورزشکاران حرفه‌ای بود.روش‌ها: روش پژوهش توصیفی از نوع همبستگی و جامعه آماری این پژوهش شامل تمام ورزشکاران حرفه‌ای استان کرمانشاه در سال 1401 بود که از میان آن­ها به روش نمونه‌گیری در دسترس 220 نفر انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه مکانیسم‌های دفاعی-40 اندروز و همکاران (1993)؛ مقیاس دشواری­های بین­فردی-47 پیلکونیس و همکاران (1996) و مقیاس شناخت‌های خودکشی رود و همکاران (2010) بود. برای تحلیل داده­ها از روش الگویابی معادله­های ساختاری استفاده شد.یافته ها: در پژوهش حاضر ضریب مسیر غیرمستقیم بین مکانیسم‌های پخته و افکار خودکشی (01/0=P، 134/0-=β)، مکانیسم‌های ناپخته و افکار خودکشی (01/0=P، 153/0=β) و مکانیسم‌های روان‌رنجور و افکار خودکشی  (01/0=P، 165/0=β) در سطح 01/0 معنادار بود.نتیجه گیری: یافته‌ها نشان داد مکانیسم‌های دفاعی ناسازگار از طریق افزایش مشکلات بین‌فردی، خطر بروز افکار خودکشی را در ورزشکاران حرفه‌ای افزایش می‌دهند. بر این اساس، مداخلات روان‌شناختی در ورزش باید با تمرکز بر اصلاح الگوهای دفاعی و ارتقای مهارت‌های بین‌فردی، به‌عنوان راهبردی پیشگیرانه در برنامه‌های سلامت روان ورزشکاران مورد توجه قرار گیرد.