نیمرُخ شایستگی حرکتی و لذت از فعالیتبدنی در دوره کودکی
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه دامغان، دامغان، ایران
2 استادیار مدیریت ورزشی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه نیشابور، نیشابور، ایران
3 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشگاه تهران
4 دانشجوی دکتری مدیریت ورزشی، دانشگاه تهران
doi
10.48308/mbsp.2021.210572.0چکیده
هدف: این پژوهش با هدف شناسایی نیمرخ شایستگی حرکتی کودکان و مقایسه لذت از فعالیتبدنی در نیمرخهای متفاوت شایستگی حرکتی و نیز طبقات سنی مختلف انجام شد. روشها: بدین منظور 184 دانشآموز در سه طبقه سنی 8-7 سال، 10-9 سال و 12-11 سال مورد مطالعه قرار گرفتند. شایستگی حرکتی واقعی کودکان، شایستگی حرکتی ادراکشده کودکان و لذت از فعالیتبدنی کودکان ارزیابی شد. از تحلیل خوشهای سلسله مراتبی و تحلیل واریانس عاملی به منظور تحلیل دادهها استفاده شد. نتایج: ارتباط بین شایستگی حرکتی واقعی و ادراکشده اگرچه معنیدار بود اما اندازه اثر کوچکی داشت (r = 0.197). تحلیل خوشهای، چهار نیمرخ شایستگی حرکتی را شناسایی کرد: بالا-بالا (شایستگی حرکتی واقعی و ادراکشده بالا)، بالا-پایین (شایستگی حرکتی واقعی بالا و ادراکشده پایین)، پایین-بالا (شایستگی حرکتی واقعی پایین و ادراکشده بالا) و پایین-پایین (شایستگی حرکتی واقعی و ادراکشده پایین). نتایج نشان داد که لذت از فعالیتبدنی در گروههای بالا-بالا و پایین-بالا به طور معنیداری بهتر از گروههای بالا-پایین و پایین-پایین است. نتیجهگیری نتایج این پژوهش به وضوح نشان داد که صرف نظر از شایستگی حرکتی واقعی (بالا یا پایین)، شایستگی حرکتی ادراکشده تعیین کننده لذت از فعالیتبدنی در کودکان است.