ژن‌های پلاسمیدی مقاومت به کینولون و ‏تشکیل بیوفیلم در جدایه‌های بالینی ‏اشریشیاکلی

نویسندگان

1 مربی، گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه پیام نور، صندوق پستی ‏‏3697-19395، تهران، ایران

2 استادیار، گروه میکروبیولوژی، دانشکده علوم پایه، دانشگاه غیرانتفاعی ‏روزبهان، روزبهان، ایران ‏

doi
10.30473/eab.2021.59054.1831
چکیده

اشرشیاکلی یک باکتری است که سبب بیماری­های متعدد در انسان و دام میگردد. این باکتری به‌دلیل افزایش مقاومت به آنتی­بیوتیک­ها، مشکلات عدیده­ای در صنعت دامداری و پزشکی ایجاد کرده است. هدف از این مطالعه تعیین مقاومت به فلوروکینولون­ها، شناسایی ژن‌های پلاسمیدی مقاومت به کینولون (PMQR) و تعیین قدرت تشکیل بیوفیلم توسط سویه­های اشرشیاکلی جدا شده از نمونه­های انسانی و گاوی در همدان می­باشد. در این مطالعه توصیفی تحقیقی، تعداد 40 جدایه اشریشیاکلی (20 جدایه انسانی، 20 جدایه گاوی) مورد بررسی قرار گرفت. ابتدا مقاومت جدایه‌ها به سیپروفلوکساسین و لوفلوکساسین با روش میکرودایلوشن براث سنجیده شد و سپس شناسایی ژن‌های مقاومت به فلوروکینولون­ها (qnrA، qnrB، qnrC، qnrD، qnrS و acc) با روش PCR انجام گرفت. در ادامه توانایی جدایه‌های اشرشیاکلی در تولید بیوفیلم با روش میکر تیتر پلیت و میکروسکوپ الکترونی سنجیده شد و نتایج با استفاده از آزمون مربع کای با نرم‌افزار SPSS (ورژن 19) مورد آنالیز قرار گرفت نتایج میکرو دایلوشن براث نشان داد که از 40 جدایه اشریشیاکلی، 26 جدایه (65 درصد) به سیپروفلوکساسین و 23 جدایه (5/57 درصد) به لوفلوکساسین مقاوم بود. در بررسی فراوانی ژن‌های PMQR با روش PCR، فراوانی ژن‌های qnrA، qnrB، qnrC، qnrD، qnrS و aac به‌ترتیب 45، 5/47، 5/67، 5/27، 60 و 55 درصد گزارش شد. همچنین نتایج میکروتیتر پلیت نشان داد که40 درصد ایزوله ­ها توانایی تشکیل بیوفیلم قوی را دارند و تنها 4 درصد بیوفیلم تشکیل ندادند. نتایج مطالعه حاضر نشان داد که مکانیسم اصلی مقاومت این­جدایه‌ها به فلوروکینولون­ها مربوط به ژن‌های PMQR می‌باشد و احتمالاً مصرف بی‌رویه فلوروکینولون­ها در عفونت‌های انسانی، منجر به گسترش مقاومت به این داروها در جدایه‌های انسانی نسبت به جدایه‌های گاوی شده است. همچنین تشکیل بیوفیلم در ایجاد مقاومت به فلوروکینولون­ها نقش بسزایی داشت.