مقایسه آسیب کودکی و ناگویی خُلقی در ورزشکاران با و بدون اختلال وسواسی جبری

نویسندگان

1 استاد گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

2 کارشناسی ارشد روان‌شناسی عمومی، دانشگاه پیام نور واحد اسلام آباد غرب، کرمانشاه، ایران.

3 دانشجوی دکترای روانشناسی، گروه روانشناسی، دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه محقق اردبیلی، اردبیل، ایران.

doi
10.48308/mbsp.2021.1067.1065
چکیده

هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه آسیب کودکی و ناگویی خلقی در ورزشکاران با و بدون اختلال وسواسی جبری بود.روش‌ها: روش پژوهش توصیفی از نوع علی- مقایسه­ای و جامعه آماری پژوهش شامل تمام ورزشکاران استان کرمانشاه در سال 1401 بود که از میان آن­ها ۵۰ نفر مبتلا به اختلال وسواسی جبری و ۵۰ نفر غیرمبتلا به روش نمونه‌گیری هدف­مند و با همگن­سازی انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه آسیب کودکی ساخته برنستاین و همکاران (۱۹۹۴)؛ مقیاس ناگویی خلقی تورنتو ساخته بگبی و همکاران (1994) و مقیاس وسواسی- جبری ییل براون ساخته گودمن و همکاران (۱۹۸۹) بود. داده­های پژوهش با استفاده از تحلیل واریانس چندمتغیری تحلیل شدند.نتایج: نتایج پژوهش حاضر نشان داد تفاوت معناداری بین میانگین ورزشکاران مبتلا به اختلال وسواسی جبری در مقایسه با ورزشکاران غیرمبتلا در سه مؤلفه از آسیب کودکی شامل آزار عاطفی، آزار جسمی، و غفلت عاطفی و در مؤلفه دشواری در تشخیص ناگویی وجود داشت (05/0>P).نتیجه­گیری: یافته‌های پژوهش می‌تواند به شناسایی زودهنگام ورزشکاران در معرض اختلال وسواسی–جبری کمک کرده و مبنایی برای طراحی مداخلات روان‌شناختی هدفمند فراهم آورد. توجه به آسیب‌های کودکی و ناگویی خلقی در برنامه‌های مشاوره ورزشی می‌تواند به بهبود سلامت روان و عملکرد ورزشکاران منجر شود.