آسیبشناسی حوزهبندی انتخاباتی در ایران و ارائه الگوی بهینه؛ مورد: مجلس شورای اسلامی
نویسندگان
1 استاد جغرافیای سیاسی، گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
2 دانشیار جغرافیای سیاسی، گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
3 دانشجوی دکتری جغرافیای سیاسی، گروه جغرافیای سیاسی، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران.
4 دانشیار علوم سیاسی، گروه علوم سیاسی، دانشکده اقتصاد و علوم سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران.
doi
10.22034/igq.2024.162987چکیده
سازماندهی سیاسی فضا دارای دو بعد تقسیمات کشوری و حوزهبندی انتخاباتی است که در این میان حوزه انتخابیه واضحترین انعکاس فضایی مشارکت شهروندان در تصمیمگیریهای سیاسی قلمداد میشود. این پژوهش به لحاظ هدف کاربردی و به لحاظ ماهیت و روش توصیفی– تحلیلی بوده و اطلاعات مورد نیاز این پژوهش در دو بخش کتابخانهای و میدانی(مصاحبه و پرسشنامه) جمعآوری گردیده است. به منظور تجزیه و تحلیل دادهها علاوه بر تحلیل محتوای اسناد از روش AHP و نرمافزارهای Spss، Expert CHoice و Excell استفاده شده است. یافتههای پژوهش گویای آن است که نسبت نابرابر جمعیتی، تعدد زیاد شهرستانها و وسعت زیاد برخی از حوزههای انتخابیه ، عدم انطباق با تقسیمات کشوری، کژحوزهبندی، رقابتهای واجد سویه امنیتی و فقدان نهاد حوزهبندی، مهمترین آسیبهای حوزهبندی انتخاباتی در ایران به شمار میروند. همچنین به منظور کاهش آسیبهای فوق، الگوی بهینه حوزهبندی انتخاباتی در ایران با ترکیبی از سناریوهای بازتوزیع کرسی نمایندگی استانها، توجه به اقلیتهای دینی، انطباق مرز حوزههای انتخابیه با تقسیمات کشوری، پیوستگی سرزمینی، ترسیم و تعیین حدود مرز حوزههای انتخابیه در استانها بر مبنای وزن و سهم شاخصهای اکتشافی پیشنهاد گردید.