تأثیر بازخورد توجهی مسافت و زمان بر اقتصاد دویدن و درک فشار در افراد مبتدی
نویسندگان
1 استادیار دانشگاه شهید بهشتی
2 استادیار دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشگاه شهید بهشتی
doi
10.48308/mbsp.6.2.131چکیده
هدف: نوع تمرکز توجه بیرونی بر وضعیت فیزیولوژیکی و روانشناختی افراد حین دویدن اثر دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی تأثیر بازخورد توجهی مسافت و زمان بر اقتصاد دویدن و درک فشار افراد مبتدی بود.روشها: چهلوپنج نفر دانشجوی دختر (30-20 سال) دویدن روی تردمیل را انجام دادند. شرکتکنندگان داوطلبانه انتخاب شدند. بهمنظور اندازهگیری سرعت بیشینه ، سرعت تردمیل با 2 کیلومتر بر ساعت شروع شد و پس از هر دقیقه سرعت2 کیلومتر بر ساعت افزایش یافت. این روند تا خستگی ارادی شرکت کننده ادامه داشت. شرکتکنندگان بهصورت همگن بر اساس سرعت بیشینه به 3 گروه (15 نفری) زمان، مسافت و کنترل تقسیم شدند. بهمنظور ارزیابی تأثیر بازخورد توجهی به افراد گروه مسافت، بازخورد میزان مسافت (مسافتی که در هر دقیقه و درمجموع 6 دقیقه پیمودند) و به افراد گروه زمان بازخورد زمان (هر دقیقه یکبار و در کل زمان 6 دقیقه، بازخورد مدتزمان دویدن داده شد) و گروه کنترل هیچگونه بازخوردی دریافت نکردند. با دستگاه تجزیه گازهای تنفسی و کمربند ضربان قلب به مدت 6 دقیقه، اطلاعات فیزیولوژیک و ضربان قلب ثبت شد. از آزمون درک فشار بورگ برای درک خستگی افراد استفاده شد.نتایج: بین میزان اکسیژن مصرفی ، ضربان قلب ، حجم تنفسی و تواتر تنفس و درک فشار بورگ در سه گروه بازخورد توجهی مسافت، بازخورد توجهی زمان و گروه کنترل تفاوت معناداری وجود نداشت(p<0/05).نتیجهگیری: احتمالاً بهرهمندی از بازخورد توجهی مسافت و زمان در شرایط آزمایشگاهی، سطح مهارت و نوع مهارت تأثیر متفاوتی بر میزان انرژی مصرفی و درک فشار افراد مبتدی نداشت.