اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی بر فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2
نویسندگان
1 استادیار گروه روانشناسی سلامت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
2 دانشجوی دکتری روانشناسی سلامت، گروه روانشناسی سلامت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
3 دانشیار گروه روانشناسی، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران .
4 استادیار گروه روانشناسی سلامت، واحد کرج، دانشگاه آزاد اسلامی، کرج، ایران.
doi
10.48308/mbsp.208874.0.12چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی بر فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 بود.روشها: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون- پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل تمام زنان دارای اضافه وزن و چاق با شاخص تودۀ بدنی 25-35 مراجعهکننده به آزمایشگاه تحقیق شهر تهران در پاییز و زمستان سال 1399 بود که از میان آنها با استفاده از روش نمونهگیری در دسترس 45 نفر انتخاب شدند که به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزار پژوهش شاخص توده بدنی و نیمرخ ﺳﺒﻚ زﻧﺪﮔﻲ ارﺗﻘﺎءدﻫﻨﺪه ﺳﻼﻣﺘﻲ بود. پس از اجرای 8 جلسه 90 دقیقهای درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد و 8 جلسه 90 دقیقهای درمان خودشفقتورزی، دادههای پژوهش با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر تحلیل شدند. یافته ها: نتایج نشان داد درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی بر فعالیت بدنی و شاخص تودۀ بدنی اثربخش هستند (05/0>P) و بین اثربخشی درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقت ورزی بر فعالیت بدنی و شاخص تودۀ بدنی تفاوت معنادار وجود ندارد (05/0<P).نتیجه گیری: درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش و درمان خودشفقتورزی هر دو به یک اندازه بر فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی در بیماران مبتلا به دیابت نوع 2 اثربخش هستند.