شناسایی ژن‌های فیمبریایی و ژن‌های ‏مقاومت به فلوروکینولون‌ها و ‏بتالاکتامازهای وسیع الطیف ‏‎(ESBL)‎‏ در ‏اشریشیا کلی‌های جدا شده از مدفوع ‏گاومیش در استان آذربایجان‌غربی

نویسندگان

1 دکترای تخصصی باکتری‌شناسی، گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، ‏دانشگاه ارومیه، ارومیه، آذربایجان‌غربی ‏

2 استاد اپیدمیولوژی گروه بهداشت و کنترل کیفی مواد غذایی، دانشکده ‏دامپزشکی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، آذربایجان‌غربی

3 دانشیار میکروبیولوژی، گروه پاتوبیولوژی، دانشکده دامپزشکی، دانشگاه ‏ارومیه، ارومیه، آذربایجان‌غربی

doi
10.30473/eab.2019.46145.1708
چکیده

مطالعه حاضر با هدف شناسایی ژن­های فیمبریایی، ژن­های مقاومت به فلوروکینولون­ها و بتالاکتامازهای وسیع­الطیف  انجام شد. از تعداد 384 گاومیش از مناطق مختلف استان آذربایجان­غربی و در فصول مختلف به‌صورت تصادفی نمونه­های مدفوع جمع­آوری گردید. شناسایی باکتری اشریشیا کلی در نمونه های مدفوع با استفاده از روش­های کشت و بیوشیمیایی انجام گرفت. روش واکنش زنجیره­ای پلی­مراز (PCR) و با استفاده از جفت پرایمرهای اختصاصی، حضور ژن­های فیمبریایی (fimA، crl، csgA)، ژن tsh، ژن­های مقاومت به فلورکینولون­ها (qnrA، qnrB، qnrS) و ژن­های مقاومت به بتالاکتامازهای وسیع‌الطیف (blaSHV،blaTEM ، blaCTX-M-9) مشخص گردید. از 384 نمونه مدفوع جمع­آوری­شده از تعداد 115 (9/29 %) نمونه­ باکتری اشریشیا کلی شناسایی و جداسازی گردید. آلودگی به اشریشیا کلی در شمال استان به­طور معنی­داری کمتر از جنوب و مرکز استان بود و اختلاف معنی­داری از نظر الودگی گاومیش­ها به اشریشیا کلی در فصول مختلف وجود نداشت (05/0P<). فراوانی ژن­های فیمبریایی fimA، crl و csgA به­ترتیب 1/79%، 1/72%، 7/74% بود و ژن tsh دارای کمترین فراوانی (2/18%) در جدایه­های اشریشیا کلی بودند. در بین ژن­های مقاومت به فلورکینولون­ها و بتالاکتامازهای وسیع الطیف ژن qnrS دارای کمترین فراوانی (0/6%) و ژن blaTEM دارای بیشترین فراوانی (9/13%) بود. نتایج به‌دست­آمده در این مطالعه حضور باکتری اشریشیا کلی را در نمونه­های مدفوع کمتر از یک سوم گاومیش‌های نمونه­برداری شده نشان داد. ژن­های فیمبریایی تقریباً دارای فراوانی مشابهی بودند و ژن­های مقامت آنتی‌بیوتیکی در کمتر از 14% جدایه­های اشریشیا کلی در گاومیش حضور داشتند. ارزیابی حضور ژن‌های مقاومت آنتی­بیوتیکی در جدایه­های باکتریایی با منشأ حیوانی می­تواند از نظر اپیدمیولوژیک و بهداشت عمومی اهمیت زیادی داشته باشد.