تاثیر پرآموزی و فواصل تمرینآسایی متفاوت بر تحکیم مبتنی بر ثبات و تداخل پسگستر در حافظۀ حرکتی آشکار
نویسندگان
1 گروه رفتار حرکتی، واحد کرج ، دانشگاه آزاد اسلامی ، کرج، ایران
2 گروه رفتارحرکتی، پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران
3 گروه رفتار حرکتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
doi
10.48308/mbsp.6.1.117چکیده
چکیده:هدف: تا کنون بهترین فواصل تمرینآسایی برای وقوع تحکیم حافظه تعیین نشده است و این فواصل متنوع هستند و اینکه آیا پرآموزی باعث یادداری به روشی که واقعاً سودمند باشد، بحث برانگیز بوده است. هدف از این تحقیق تأثیر پرآموزی فواصل مختلف تمرینآسایی بر روند تحکیم مبتنی بر ثبات و تداخل پسگستر در حافظۀ حرکتی آشکار بود.روشها: در این پژوهش نیمه تجربی، شرکت کنندگان شامل 60 نفر از دانشجویان دختر با دامنه سنی 20 تا 30 سال بودند که به صورت داوطلبانه فراخوانده شدند. شرکت کنندگان پس از داشتن معیارهای ورود به مطالعه به صورت بلوکبندی تصادفی در 6 گروه آزمایشی با فواصل تمرین آسایی 5 دقیقه و24 ساعت ، با دو عامل پرآموزی شده و پرآموزی نشده و دو گروه کنترل تقسیم شدند. این تحقیق شامل دو مرحلۀ اکتساب و یادداری و تکلیف اول (ضربۀ فورهند) و تکلیف دوم (ضربۀ بکهند) بودنتایج: یافتههای آزمون آنالیز واریانس با اندازهگیری مکرر نشان داد، اول، تمرینآسایی به تنهایی (24 ساعت و 5 دقیقه) برای یادگیری یک تکلیف کافی نیست. دوم ، تکلیف اول در فواصل تمرینآسایی (24 ساعت و 5 دقیقه) با پرآموزی، تحکیم یافت و یادگیری تکلیف اول (ضربه فورهند) در برابر تداخل پسگستر تکیف دوم (ضربه بکهند) مقاوم شد.نتیجهگیری: به نظر میرسد که پرآموزی میتواند نقش مهمی در حافظۀ حرکتی آشکار داشته باشد، اما تمرینآسایی در حافظۀ حرکتی آشکار به تنهایی نمیتواند مانع از ایجاد تداخل پسگستر شود. نتایج نشان میدهد که تداخل مداوم و پایدار را میتوان به اثرات پسگستر بر بازیابی حافظه نسبت داد.