مقایسه اثر خستگی عضلانی حاصل از انقباضات عضلانی زیربیشینه و بیشینه بر تغییرات همکوشی عضلانی و کنترل قامت: با توجه به تکنیک درونیابی تکانه
نویسندگان
1 دانشگاه شهید بهشتی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، تهران، ایران
2 استاد، گروه رفتارحرکتی، دانشکده تربیت بدنی، دانشگاه شهیدبهشتی، تهران، ایران
3 استادیار،گروه علوم رفتاری و شناختی، دانشکده علوم ورزش و تندرستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
4 دانشگاه گراتس، دانشکده علوم حرکتی، ورزشی و سلامت، گراتس، اتریش
doi
10.48308/mbsp.6.1.161چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف مقای سه اثرات خستگی عضالنی با شدتهای مختلف بیشینه و زیربیش ینه بر تغییرات همکوشی های عضالنی و کنترل قامت انجام شد. روشها: ابتدا حداکثر نیروی بیشی نه آزمودنی، میزان حداکثر تحری ک الکتریکی عضله دو قلو داخلی و موج M اندازهگیری شد. سپس12 آزمودنی دو پروتکل خستگی عضالن ی زیربیشینه و بیشینه را به طور تصادفی طی دو جلسه انجام دادند. قبل و بعد از انجام پروتکلها میزان خستگی مرکزی، خستگی محیطی، میزان تغییرات مرکز فشار و فعالیت الکتریکی عضالت اندازهگیری شدند. روش آماری آنوا با اندازهگیری تکراری و تی وابسته برای تحلیل دادهها استفاده شد. نتایج: تکانه استراحت بعد از انقباضات بیشینه نسبت به انقباضات زیربیشینه به طور معنادار کاهش یافت. همچنین خستگی زیربیشینه موجب کاهش معنادار در فعالسازی ارادی و حداکثر نیروی بیشینه نسبت به خستگی عضالنی بیشینه شد. انقباضات زیربیشینه موجب کاهش قابل توجه واریانس عضالت و همکوشیهای عضالن ی و از سوی دیگر موجب تغییرات معنادار بیشتر مرکز فشار نسبت به انقباضات بیش ینه شد )05/0>p.) نتیجهگیری: نتایج پژوهش حاضر راه را برای انجام مطالعات دیگر هموار میکند تا برنامههای تمرین ی را برای افرادی که در حفظ تعادل و سازماندهی همکوشی عضالنی مشکل دارند با نظارت بر تمرینات عضالن ی با شدت زیرب یشینه نسبت به بیشینه طراحی کنند.
