اثر توانمندی منش بر خودکارآمدی مدیران ورزشی با نقش میانجی مسئولیت پذیری
نویسندگان
1 گروه تربیت بدنی، واحد علوم و تحقیقات تهران، دانشگاه آزاد اسلامی،تهران،ایران
2 گروه روانشناسی،واحدهمدان،دانشگاه آزاد اسلامی، همدان، ایران
3 دانشجوی دکتری گروه تربیت بدنی،واحد همدان،دانشگاه آزاد اسلامی،همدان، ایران
4 گروه تربیت بدنی ،واحد همدان،دانشگاه آزاد اسلامی،همدان، ایران
doi
10.48308/mbsp.2021.210482.0چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثر توانمندی منش بر خودکارآمدی مدیران ورزشی با نقش میانجی مسئولیت پذیری انجام شد.روشها: گروه نمونه را تعداد 279 نفر مدیران ارشد وزارت ورزش و جوانان و روسای فدراسیون های ورزشی تشکیل میدادند که با روش نمونهگیری طبقهای–تصادفی انتخاب شدند. ابزار پژوهش، پرسشنامههای استاندارد توانمندی منش سلیگمن و پترسون(2004)، خودکارآمدی پرنتیک و همکاران (1982) و مسئولیتپذیری کارول و استوارتز(2003) بود. پایایی پرسشنامهها از طریق آلفای کرونباخ تایید شد. نتایج: برای تحلیل دادهها از روش معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج برازش خوب دادهها با مدل را نشان داد(16/2 =2x و 07/0 = RMSEA)نتیجهگیری: نتایج نقش مهم مسئولیت پذیری را بر رابطه توانمندی منش بر خودکارآمدی مدیران را تائید کرد.
