اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر خودکنترل‌گری، ولع خوردن و قدردانی از بدن در زنان دارای سطح فعالیت جسمانی پایین

نویسندگان

1 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، مؤسسه آموزش عالی ادیبان، گروه روان‌شناسی، گرمسار، ایران.

2 دکتری تخصصی روانشناسی، مدرس مؤسسه آموزش عالی ادیبان، گروه روان‌شناسی، گرمسار، ایران.

doi
10.48308/mbsp.2021.1063.1098
چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی درمان پذیرش و تعهد بر خودکنترگری، ولع خوردن و قدردانی از بدن در زنان دارای سطح فعالیت جسمانی پایین بود.روش‌ها: روش پژوهش نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون- پس آزمون- پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری این پژوهش شامل زنان دارای سطح فعالیت جسمانی پایین منطقه 17 شهر تهران بودند که از میان آنها 30 نفر به روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و با همگن­سازی سن، سطح فعالیت بدنی و شاخص توده بدنی به‌صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. شرکت کنندگان جهت پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری به پرسشنامه جمعیت شناختی، مقیاس خودکنترل­گری تانجنی و همکاران (2004)؛ پرسشنامه صفت- حالت ولع خوردن سپدا-بنیتو و همکاران (2000) و مقیاس قدردانی از بدن آوولوس و همکاران (2005) پاسخ دادند. پس از 10 جلسه درمان پذیرش و تعهد برای گروه آزمایش، داده­های پژوهش با استفاده از روش تحلیل واریانس با اندازه­گیری مکرر تحلیل شدند (01/0>P).نتایج: یافته‌ها حاکی از تأثیر معنادار درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد بر متغیرهای وابسته ترکیبی بود. به‌طور مشخص، گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل، افزایش آماری معناداری در نمرات خودکنترلی و تصویر بدن و کاهش معناداری در نمرات ولع خوردن نشان داد و این اثرات در مرحله پیگیری نیز تداوم داشت (01/0>P).نتیجه­گیری: بر اساس نتایج به‌دست‌آمده، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، مداخله‌ای اثربخش در راستای بهبود خودکنترلی و تصویر بدن و همچنین کاهش ولع خوردن در زنان چاق با سطح فعالیت بدنی پایین است. پیشنهاد می‌شود این رویکرد درمانی به عنوان یک درمان روانشناختی مکمل، در کنار پروتکل‌های استاندارد مدیریت وزن برای این جمعیت ارائه گردد.