اثربخشی رویکرد TGFU و SDT بر رشد حرکتی و انگیزش پیشرفت در کودکان مبتلا به نقص توجه و بیش فعالی

نویسندگان

1 گروه تربیت بدنی، واحد گنبد کاووس، دانشگاه آزاد اسلامی، گنبد کاووس، ایران.

2 استادیار پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی

doi
10.48308/mbsp.5.2.71
چکیده

هدف: هدف از انجام این تحقیق بررسی اثربخشی رویکرد TGFU و SDT بر رشد حرکتی و انگیزش پیشرفت در کودکان مبتلا به نقص توجه و بیش فعالی می­باشد.روش­ها: روش اجرای این تحقیق از نوع نیمه تجربی و از لحاظ هدف کاربردی می­باشد که با استفاده از طرح پیش­آزمون-پس­آزمون انجام شد. 30 نفر از دانش­آموزان 7 تا 10 سال مقطع ابتدایی شهر گرگان به عنوان نمونه انتخاب شدند. در مرحله پیش­آزمون تمامی شرکت­کنندگان آزمون رشد حرکتی TGMD-3 را انجام دادند و پرسشنامه انگیزش پیشرفت را تکمیل کردند. سپس شرکت­کنندگان به صورت تصادفی در دو گروه TGFU و SDT قرار گرفتند. فرایند تمرین در طی 6 هفته و هر هفته 2 جلسه 90 دقیقه­ای برگزار شد. پس از پایان مراحل مداخله، پس­آزمون به عمل آمد. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تحلیل شد.نتایج: نتایج نشان داد که بین دو گروه TGFU و SDT در متغیر رشد حرکتی (001/0p <) و انگیزش پیشرفت (036/0p <) تفاوت معناداری وجود داشت. با توجه به اختلاف میانگین­ها، گروه TGFU نسبت به گروه SDT عملکرد بهتری داشت.نتیجه ­گیری: بطورکلی می­توان گفت که رویکرد TGFU نسبت به SDT می­تواند موجب بهبود رشد حرکتی و انگیزش پیشرفت کودکان ADHD گردد.