اثربخشی رویکرد TGFU و SDT بر رشد حرکتی و انگیزش پیشرفت در کودکان مبتلا به نقص توجه و بیش فعالی
نویسندگان
1 گروه تربیت بدنی، واحد گنبد کاووس، دانشگاه آزاد اسلامی، گنبد کاووس، ایران.
2 استادیار پژوهشگاه تربیت بدنی و علوم ورزشی
doi
10.48308/mbsp.5.2.71چکیده
هدف: هدف از انجام این تحقیق بررسی اثربخشی رویکرد TGFU و SDT بر رشد حرکتی و انگیزش پیشرفت در کودکان مبتلا به نقص توجه و بیش فعالی میباشد.روشها: روش اجرای این تحقیق از نوع نیمه تجربی و از لحاظ هدف کاربردی میباشد که با استفاده از طرح پیشآزمون-پسآزمون انجام شد. 30 نفر از دانشآموزان 7 تا 10 سال مقطع ابتدایی شهر گرگان به عنوان نمونه انتخاب شدند. در مرحله پیشآزمون تمامی شرکتکنندگان آزمون رشد حرکتی TGMD-3 را انجام دادند و پرسشنامه انگیزش پیشرفت را تکمیل کردند. سپس شرکتکنندگان به صورت تصادفی در دو گروه TGFU و SDT قرار گرفتند. فرایند تمرین در طی 6 هفته و هر هفته 2 جلسه 90 دقیقهای برگزار شد. پس از پایان مراحل مداخله، پسآزمون به عمل آمد. دادهها با استفاده از آزمون تحلیل کواریانس تحلیل شد.نتایج: نتایج نشان داد که بین دو گروه TGFU و SDT در متغیر رشد حرکتی (001/0p <) و انگیزش پیشرفت (036/0p <) تفاوت معناداری وجود داشت. با توجه به اختلاف میانگینها، گروه TGFU نسبت به گروه SDT عملکرد بهتری داشت.نتیجه گیری: بطورکلی میتوان گفت که رویکرد TGFU نسبت به SDT میتواند موجب بهبود رشد حرکتی و انگیزش پیشرفت کودکان ADHD گردد.