فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: در ورزش­های تیمی، کارایی جمعی عامل مهمی در کسب موفقیت به­حساب می­آید، بنابراین هدف از پژوهش حاضر بررسی رابطه بین کارایی جمعی و هوش هیجانی در ورزشکاران سالم و دارای معلولیت می­باشد.روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع علی- مقایسه‌ای بود. بدین منظور 41 ورزشکار داری معلولیت مرد از هیئت ورزشی جانبازان و معلولین استان آذربایجان شرقی و 43 ورزشکار سالم مرد شهر تبریز به صورت خوشه‌ای از رشته‌های تیمی انتخاب شدند. برای سنجش هوش هیجانی از پرسشنامه هوش هیجانی شوت و همکاران با 33 گویه استفاده شد. برای سنجش کارایی جمعی از پرسشنامه کارآمدی جمعی در ورزش با پنج عامل استفاده شد. تجزیه و تحلیل داده‌ها با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی تحلیل واریانس چندمتغیره و رگرسیون چند متغیری در نرم افزار آماری SPSS 22 انجام شد.نتایج: تفاوت معناداری بین هوش هیجانی کل (014/0> p، 37/6=(1،82)F) و کارایی جمعی کل (05/0> p، 71/3=(1،82)F) در ورزشکاران سالم و دارای معلولیت مشاهده شد. نتایج تحلیل واریانس چندمتغیره نشان داد که از بین عوامل هوش هیجانی تنها در عامل تنظیم هیجان و از عوامل کارایی جمعی، اتحاد و تلاش تفاوت معناداری بین دو گروه نشان دادند. همچنین نتایج رگرسیون چندگانه نشان داد هوش هیجانی در ورزشکاران دارای معلولیت 13% و در ورزشکاران سالم 57% از تغییرپذیری کارایی جمعی را پیش‌بینی می‌کند.نتیجه‌گیری: هوش هیجانی توانایی پیش بینی تغییرپذیری کارایی جمعی در ورزشکاران سالم را نسبت به ورزشکاران دارای معلولیت بیشتر نشان می‌دهد. بنابراین برای بهبود کارایی جمعی در ورزشکاران دارای معلولیت نیازمند بکارگیری آموزش‌های مدیریت هیجان در میادین ورزشی داریم.