ارتباط کمال‌گرایی ورزشی با تحلیل رفتگی ورزشی در ورزشکاران: نقش واسطه ای اضطراب رقابتی

نویسندگان

1 کارشناسی ارشد روانشناسی عمومی، گروه روانشناسی واحد شهر قدس، دانشگاه ازاد اسلامی، شهر قدس، ایران.

2 دکتری تخصصی تربیت بدنی و علوم ورزشی، اداره آموزش و پرورش استان یزد، یزد، ایران.

doi
10.48308/mbsp.2021.106832
چکیده

هدف: هدف این تحقیق ارتباط کمال­گرایی ورزشی با تحلیل رفتگی ورزشی در ورزشکاران و بررسی نقش واسطه ای اضطراب رقابتی در ورزشکاران بود.روش‌ها: پژوهش حاضر از نوع پژوهش­های غیر تجربی و در زمره پژوهش­های همبستگی می­باشد که اطلاعات آن به صورت مقطعی جمع­آوری شد. نمونه آماری پژوهش حاضر شامل 267 ورزشکاران شهر یزد با دامنه سنی 21 تا 39 سال بودند که به روش در دسترس انتخاب شدند. ابزار پژوهش شامل پرسشنامه چندبعدی ورزشی،  پرسشنامه تحلیل رفتگی ورزشی و اضطراب حالتی رقابتی بود.نتایج: نتایج نشان داد ارتباط منفی و  معناداری بین کمال گرایی ورزشی با اضطراب حالتی رقابتی و تحلیل رفتگی ورزشی وجود دارد به طوری که با افزایش کمال گرایی ورزشی این دو متغیر کاهش و با کاهش آن افزایش می یابند. در نهایت نتایج به دست آمده نشان داد کمال گرایی ورزشی (از طریق اضطراب حالتی رقابتی) بر تحلیل رفتگی ورزشی اثر مثبت و غیر مستقیم دارد.نتیجه­گیری: براساس نتایج مطالعه حاضر به ورزشکاران و مربیان توصیه می­شود میزان تمرکز بر استانداردهایی که منجر به شکل­گیری کمال­گرایی می­شود افزایش دهند تا از این طریق ورزشکاران مستعد تحلیل رفتگی نشوند.