منزلت عشق در آیات قرآن و سیرة پیشوایان
نویسندگان
1 هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22054/rjqk.2012.5574چکیده
عشق حالتی است که در همه انسانها وجود دارد و در برههای از عمر هر فرد به اوج خود میرسد. این پدیده همگانی در مورد پیشوایان الهی وضع ویژهای دارد، چرا که عدّهای آنان را در عرصه عشقورزی، الگوی خود قرار میدهند و عدّهای آنان را به انتقاد میگیرند. در این مقاله معنا و اقسام عشق از دیدگاه نحلههای مختلف و از منظر وحی بررسی میشود و سپس در مکتب و سیره پیشوایان مورد مطالعه قرار میگیرد. در مکتب پیشوایان، عشق و عاشقان حقیقی ستوده است و عاشقان مجازی و کاذب مورد مذمتاند. در سیره پیشوایان، عشق حقیقی فراگیر و پرتوافکن بر سراسر زندگی آنان است. عشق مجازی آناندر راستای عشق حقیقی است و عشق کاذب در وجود آنان راهی ندارد. شبههها و نسبتهایی از سنخ عشق کاذب که درباره پیشوایان الهی القا شده، به صراحت آیات قرآن و شهادت اهلبیت (ع) طرد شدهاند و شخصیت و زندگی آنان چنان معرفی شده که از عشق کاذب و هوس پاک و منزه است.
