چین و سیاست حداکثرسازی موقعیت؛ باتأکیدبر مؤلفههای امنیتی ـ نظامی
نویسندگان
1 روابط بین الملل، دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی تهران
2 هیات علمی گروه روابط بین الملل دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
چکیده
مقولۀ «حداکثرسازی موقعیت» بیانگر مجموعهای از ابزارها و یا سیاستهایی است که دولتها ازطریق آن تلاش دارند به برترین جایگاه و موقعیت در عرصۀ نظام بینالملل دست یابند. چین نیز بهعنوان بازیگری پرتوان، از دهههای اخیر مجموعه منابع قدرتی را درراستای ارتقای جایگاه خود در نظام بینالملل بسیج نموده است. تمرکز اصلی این نوشتار بر چگونگی نقشآفرینی مؤلفههای امنیتی و نظامی درجهت تحقق سیاست یادشده قرار دارد؛ متغیرهایی که گسترهای از نوآوری در حوزۀ نظامیگری تا اهداف امنیتمحور در سطح منطقهای و رقابت با امریکا را دربر میگیرد. سؤال اصلی این پژوهش عبارت است از اینکه: در چارچوب رویکرد چین بر محور حداکثرسازی موقعیت، مؤلفههای امنیتی ـ نظامی، چگونه نقشآفرین هستند؟ پاسخ موردنظر درقالب این فرضیه میگنجد که: عوامل امنیتی ـ نظامی یعنی تحول در ساختار ارتش آزادیبخش خلق، ارتقای نظام تسلیحاتی و فناوری نظامی، جهتگیری امنیتی در سازمان شانگهای و تقابل امنیتی با امریکا، بر سیاست حداکثرسازی موقعیت جهانی چین تأثیر تعیینکنندهای داشته است. این پژوهش درقالب روش تحلیلی ـ توصیفی به بررسی فرضیه تحقیق خواهد پرداخت.