تأثیر تمرین بینایی-حرکتی بر فراوانی رفتارهای تکراری و کلیشه‌ای کودکان اوتیسم: مطالعه کنترل‌شده با آزمون پیگیری

نویسندگان

1 دانشگاه فردوسی

2 استادیار گروه روان شناسی/ دانشکده علوم تربیتی/ دانشگاه فردوسی مشهد

3 استادیار گروه آمار/دانشکده آمار و ریاضی/دانشگاه فردوسی مشهد

4 گروه رفتار حرکتی/ دانشکده علوم ورزشی/دانشگاه فردوسی مشهد

5 گروه رفتار حرکتی/ دانشکده علوم ورزشی/دانشگاه فردوسی مشهد

doi
10.29252/mbsp.4.2.19
چکیده

هدف پژوهش: با توجه به اینکه رفتارهای تکراری و کلیشه‌ای در فرایندهای یادگیری و ارتباط اجتماعی کودکان اوتیسم تداخل ایجاد می‌کنند؛ هدف از مطالعه حاضر بررسی تأثیر مداخله حسی – حرکتی بر فراوانی رفتارهای تکراری و کلیشه‌ای 46 کودکان 6-12 سال اوتیسم بود. روش پژوهش: نمونه ها به‌وسیله نمونه‌گیری در دسترس و هدفمند، به‌صورت تصادفی در 4 گروه بینایی – حرکتی، حرکتی، بینایی و کنترل قرار گرفتند. به‌منظور ارزیابی رفتارهای تکراری و کلیشه‌ای از روش مشاهده عینی و ویدئویی استفاده شد. از آزمون تحلیل کوواریانس و آزمون تعقیبی بنفرونی در سطح خطای 5 درصد برای بررسی داده‌های حاصل از مطالعه استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که گروه تمرین بینایی – حرکتی در پس‌آزمون و پیگیری کاهش معنی‌داری را در فراوانی رفتارهای تکراری و محدود نسبت به گروه‌های دیگر نشان داد؛ اما در گروه‌های دیگری تفاوتی با زمان پیش‌آزمون مشاهده نشد. نتیجه گیری: به نظر می‌رسد که مداخله بینایی – حرکتی توانسته است بر یکی از ویژگی های اصلی اوتیسم یعنی رفتارهای تکراری و کلیشه ای تاثیرگزار باشد.