مقایسه ماهوی میان «تجربه دینی» و «فطرت»
نویسندگان
1 هیئت علمی دانشگاه علامه طباطبایی
doi
10.22054/rjqk.2011.5573چکیده
تجربه دینی یکی از مسائل جدید در حوزه کلام و فلسفه دین به شمار میرود و به معنای گونهای از ظهور و تجلی خداوند بر شخص تجربهگر است که در برخی حالات و احساسات او بروز پیدا میکند. ممکن است این حالات شخص تجربهگر تأییدی بر فطرت یا شبیه به آن دانسته شود یا تجربه دینی را به دلیل شتابزدگی، منطبق بر برهان فطرت تلقی شود. اما تفاوتهای ماهوی مهمی میان این دو وجود دارد که موجب تمایز در نوع معرفت افزایی و نیز دایره معرفتی آنها میشود. بنابراین لازم است که ابتدا این دو اصطلاح را به طور مختصر تعریف کنیم و سپس به بررسی تطبیقی میان آن دو بپردازیم. این مقاله چنین مقصودی را در حد بضاعت نویسنده، دنبال میکند.