تاثیر نوع هدفگزینی به صورت خودگفتاری بر یادگیری و خودکارآمدی مهارت پرتاب دارت
نویسندگان
1 دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی. دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران.
doi
10.29252/mbsp.4.1.1چکیده
مقدمه و هدف: تمرین بدنی تنها راه کسب و یادگیری یک مهارت جدید نیست بلکه استفاده از استراتژیهای شناختی نیز میتواند یادگیری یک مهارت را تسهیل کند. بنابراین، هدف از این پژوهش بررسی تاثیر نوع هدفگزینی به صورت خودگفتاری آموزشی بر یادگیری و خودکارآمدی مهارت پرتاب دارت بود.روش شناسی: 30 دانشجوی دختر دانشگاه ارومیه به طور داوطلبانه انتخاب شدند و بر اساس نمره پیش آزمون به 3 گروه تقسیم شدند. مرحله اکتساب 3 روز شامل 150 کوشش به صورت 5 بلوک 10 کوششی در هر روز بود. شرکت کنندگان 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین در آزمون یادداری شرکت کردند.یافته ها: نتایج تحلیل واریانس عاملی نشان داد که در مرحله اکتساب اثر اصلی گروه و اثر متقابل گروه در عامل (جلسات تمرین) معنادار نبود اما اثر اصلی جلسات تمرین معنادار بود. در آزمون یادداری نتایج تحلیل واریانس یک راهه نشان داد که بین دوگروه هدف گزینی با گروه کنترل تفاوت معناداری وجود دارد اما تفاوت بین دو گروه هدف گزینی معنادار نیست همچنین نتایج آزمون تحلیل واریانس یک راهه برای خودکارآمدی نشان داد که در آزمون یادداری بین دو گروه هدف گزینی با گروه کنترل تفاوت معناداری وجود دارد اما تفاوت بین دو گروه هدف گزینی معنادار نیست.بحث و نتیجه گیری: نتایج نشان میدهد که هدف گزینی به صورت خودگفتاری در افزایش یادگیری و خودکارآمدی موثر است. بنابراین، به مربیان پیشنهاد میشود هنگام آموزش مهارت از هدف گزینی به همراه خودگفتاری آموزشی استفاده کنند.