بررسی اثر منطقه و عمق بر ترکیب و تراکم نسبی بی‌مهر‌گان در تور ترال لنج‌های میگوگیر در خلیج فارس (استان هرمزگان)

نویسندگان

1 دانشیار، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گلستان، ایران

2 دکتری، دانشکده شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، صندوق پستی 386-45165

3 کارشناس ارشد، سازمان شیلات ایران، تهران، ایران

doi
10.30473/eab.2019.5984
چکیده

چکیده هدف از انجام این مطالعه، بررسی ترکیب و تعیین صید به­ازای واحد تلاش بی‌مهر‌گان در تور ترال میگو در فصل صید سال 1394 بود که در آب‌های ساحلی استان هرمزگان در دو منطقه (سواحل بندرعباس و جزیره هرمز) و در اعماق کمتر از 10 متر، 20-10 متر و بیشتر از 20 متر انجام شد. تعداد تورکشی‌ها 40 مرتبه و مدت زمان هر تورکشی تقریباً 2 الی 5/2 ساعت بود. صید به­دست­آمده به میزان 7623 کیلوگرم در کل نمونه‌برداری شامل 1068 کیلوگرم میگوی تجارتی و 6555 کیلوگرم صید ضمنی شامل بی‌مهر‌گان (8/2386 کیلوگرم) و ماهیان (2/4168 کیلوگرم) بود. ترکیب صید شامل میگو 14%، بی‌مهر‌گان31% و ماهیان 55% بود. نتایج نشان داد، اثر تغییرات منطقه و اعماق مختلف و همچنین اثر متقابل منطقه و عمق بر صید به ازای واحد تلاش در کل صید، صید هدف (میگو)، میگوی مانتیس (Oratosquilla oratoria)، خرچنگ آبی (Portunus pelagicus)، خرچنگ ریز (Crustacea)، ماهی مرکب ببری (Sepia pharaonis)، مرجان (Anthozoa)، اسفنج دریایی(Demospongiae)، عروس دریایی (Rhizostomatidae)، ستاره دریایی (Asteroidea) و هشت‌پا (Octopoda) اختلاف معنی‌دار بوده است. در مجموع 40 مرتبه تورکشی در هر دو منطقه، میگوی مانتیس، عروس دریایی و ماهی مرکب بیشترین و اسفنج کمترین درصد وقوع صید را نشان دادند.