تغییرات آسیبشناسی بافت آبشش و کبد سیاه ماهی (Capoeta capoeta gracilis) در مواجهه با سم بوتاکلر
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری بوم شناسی آبزیان، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه گیلان، ایران
2 دانشجوی دکتری شیلات، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد شهرکرد، دانشگاه آزاد اسلامی، شهرکرد، ایران
3 دانشجوی دکتری شیلات ، باشگاه پژوهشگران جوان و نخبگان، واحد یاسوج، دانشگاه آزاد اسلامی، یاسوج، ایران
4 دانشیار، دانشکده شیلات و محیط زیست، دانشگاه علوم کشاورزی و منابع طبیعی گرگان، گرگان، ایران
doi
10.30473/eab.2019.5682چکیده
چکیده موجودات مختلف از جمله آبزیان همواره در معرض آلودگی با سموم کشاورزی هستند، این مطالعه به ارزیابی کلی تغییرات پاتوبیولوژیکی آبشش و کبد سیاه ماهی در مواجهه با غلظتهای تحت کشنده سم بوتاکلر پرداخته است. در ابتدا غلظت کشنده 96 ساعته این سم 46/2 میلیگرم بر لیتر تعیین شد. سپس 96 قطعه ماهی به چهار گروه شامل یک گروه شاهد و سه گروه تجربی (با غلظتهای تحت کشنده 2/0، 4/0 و 8/0 میلیگرم بر لیتر) تقسیم گردیدند و بهمدتدو هفتهدر معرض این غلظتها قرار گرفتند. در پایان دوره آزمایش، مقاطع بافتی تهیه و به روش هماتوکسیلین- ائوزین رنگآمیزی و تغییرات بافتی با میکروسکوپ نوری مطالعه شد. غلظت کشنده سم بوتاکلر برای سیاه ماهی 46/2 میلیگرم بر لیتر بهدست آمد که نشاندهنده سمیت نسبی آن برای این ماهی میباشد، تغییرات شدید بافتشناسی در آبشش شامل هیپرپلازی، کوتاه شدگی لاملای ثانویه، ادم، فیوژن، هموراژ و آتروفی نسبت به گروه شاهد دیده شد. همچنین آسیبهای بافت کبد توسط بوتاکلر موجب بروز انسداد، گرانول تیره، نکروز، صفرا و سینوزوئید در سیاه ماهی شد. نتایج پژوهش حاضر حاکی از آن بود که، با افزایش غلظت سم، آسیبهای بافتی شدیدتری در اندامهای مورد مطالعه مشاهده شد، بنابراین دو بافت آبشش و کبد سیاه ماهی میتوانند بهعنوان یک بیومارکر مناسب جهت سنجش آلودگی بهکار روند.