اثر دو روش آموزش شودان ( سنتی و کاربرد رایانه در آموزش ) بر یادگیری مهارت جهت یابی در دانش آموزان نابینا
نویسندگان
1 کارشناس ارشد تربیت بدنی، دانشگاه آزاداسلامی واحد اصفهان(خوراسگان)
2 دکترای رفتار حرکتی، دانشیار دانشگاه آزاداسلامی واحد اصفهان(خوراسگان)
3 دکترای رفتار حرکتی، دانشیار دانشگاه آزاداسلامی واحد اصفهان(خوراسگان)
doi
چکیده
هدف از پژوهش حاضر تأثیر آموزش شودان بر یادگیری مهارت جهت یابی در دانش آموزان نابینا با تأکید بر روشهای سنتی و استفاده از شبیه ساز رایانهای در آموزش بود. این پژوهش، به روش نیمه تجربی و به صورت میدانی با طرح پیش آزمون و پس آزمون انجام شد. بدین منظور 30 دانشآموزان دختر و پسر نابینای پایة چهارم تا هفتم با میانگین سنی 10 تا 15 سال به روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شدند و با آرایش تصادفی در سه گروه10 نفره یعنی گروه آموزش شودان به شیوه سنتی، گروه آموزش شودان مبتنی بر کاربرد رایانه در آموزش و گروه کنترل قرار گرفتند. دو گروه تجربی، به مدت هشت هفته، سه جلسه در هفته و هر جلسه 45 تا 50 دقیقه در تمرینات شودان شرکت کردند. مهارت جهتیابی گروهها با استفاده از آزمون محقق ساخته (آلفای کرونباخ82/0)، قبل و بعد از تمرینات سنجیده شد و دادهها با استفاده از آزمون کوواریانس تحلیل شد. یافتهها نشان داد که برنامه های تمرینی آموزش شودان به شیوه سنتی و با کاربرد رایانه در آموزش هر دو بر مهارت جهتیابی مشارکت کنندگان اثرگذار بوده است. همچنین تفاوت معناداری در یادگیری مهارت جهتیابی بین گروه آموزش سنتی شودان و آموزش شودان مبتنی بر کاربرد رایانه مشاهده نشد.