کاربرد ارزیابی درونی برای بهبود کیفیت گروه‌های آموزشی (مورد مطالعه: گروه آموزشی علوم تربیتی دانشگاه ملایر)

نویسندگان

1 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ملایر

2 استادیار سازمان سنجش آموزش کشور

3 دانش‌آموخته کارشناسی ارشد تاریخ و فلسفۀ تعلیم و تربیت، گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ملایر

4 استادیار گروه علوم تربیتی، دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه ملایر

doi
چکیده

پژوهش حاضر با هدف اجرای ارزیابی درونی در گروه آموزشی علوم تربیتی دانشگاه ملایر انجام گرفت. روش این پژوهش توصیفی از نوع پیمایش است. در این پژوهش 7 عامل، 27 ملاک و 78 نشانگر در میان شش جامعۀ آماری شامل: اعضای هیئت علمی، مدیران گروه‌ها، معاونت و ریاست دانشکدۀ ادبیات و علوم انسانی، دانشجویان در حال تحصیل رشتۀ علوم تربیتی، دانش‌آموختگان سه دورۀ گذشته و کارفرمایان بررسی شدند. نمونه‌ها از جوامع مدیران گروه و دانشکده، اعضای گروه آموزشی و کارفرمایان به صورت سرشماری کامل، و از جوامع دانشجویان و دانش‌آموختگان، با استفاده از جدول مورگان، تعیین و به صورت تصادفی ساده انتخاب شدند. با استفاده از پرسشنامۀ محقق‌ساخته و چک لیست، اطلاعات لازم گردآوری شد و روایی آنها را استادان راهنما تأیید کردند. در بررسی پایایی پرسشنامه‌ها از روش آلفای کرونباخ استفاده شد. در تجزیه‌وتحلیل داده‌ها از آمار توصیفی و قضاوت در مورد مطلوبیت هر یک از عوامل استفاده شد. عوامل ساختار سازمانی، تشکیلات و مدیریت، دوره‌های آموزشی مورد اجرا، فرایند یاددهی-یادگیری مطلوب، و عوامل امکانات و تجهیزات، دانشجویان، هیئت علمی نسبتاً مطلوب، و عامل دانش‌آموختگان نامطلوب ارزیابی شدند. با توجه به یافته‌های به دست آمده، پیشنهادهایی برای ارتقای سطح کمی و کیفی گروه ارائه شد.