ارزیابی تحمل خشکی ارقام برنج در مراحل رویشی و زایشی با استفاده از شاخص¬های مبتنی بر عملکرد دانه
نویسندگان
1 دانشگاه تهران
2 مرکز تحقیقات برنج کشور معاونت آمل
3 دانشگاه محقق اردبیلی
4 مرکز تحقیقات برنج کشور آمل
doi
چکیده
به منظور ارزیابی تحمل به خشکی ارقام برنج در دو مرحله رویشی و زایشی، آزمایشی بهصورت طرح کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با دو تکرار در مزرعه تحقیقاتی موسسه تحقیقات برنج در سال 1387 انجام شد. سه سطح تنش خشکی شامل آبیاری متداول (شاهد)، تنش مرحله رویشی و تنش مرحله زایشی به عنوان عامل اصلی و 26 ژنوتیپ برنج به عنوان عامل فرعی در نظر گرفته شدند. در این بررسی شاخصهای حساسیت به تنش (SSI)، تحمل (TOL)، بهره وری متوسط (MP)، تحمل تنش (STI)، میانگین هندسی بهرهوری (GMP)، میانگین هارمونیک (HM) و پاسخ به خشکی (DRI) بر اساس عملکرد دانه در شرایط تنش و غیر تنش محاسبه گردید. نتایج تجزیه واریانس نشان داد که ژنوتیپها در همه شاخصها در سطح احتمال 1درصد با هم اختلاف معنی داری داشتند که نشان دهنده تنوع بین ژنوتیپها از نظر شاخصهای مورد بررسی بود. شاخصی که انتخاب ژنوتیپها بر اساس آن باعث افزایش عملکرد در هر دو شرایط تنش و بدون تنش شود، به عنوان بهترین شاخص در نظر گرفته شد. بر این اساس شاخصهای STI و GMP به عنوان بهترین شاخص معرفی شده و مناسبترین ژنوتیپها بر اساس این شاخصها در هر دو مرحله تنش، شامل کادوس، ساحل، نعمت، دانیال و لاین 8 بود. نتایج حاصل از تجزیه به مولفههای اصلی نشان داد که ژنوتیپهای دانیال، نعمت و ساحل متحمل و ژنوتیپهای دمسیاه و لاین 30 حساس به تنش در هر دو مرحله رشدی گیاه برنج بودند.