ظرفیتهای روش پژوهش روایتی در حوزه مطالعات آموزش عالی
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری سنجش و اندازهگیری، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی، دانشگاه تهران
2 عضو هیئت علمی دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه تهران
doi
چکیده
بهرهگیری از ظرفیتهای پژوهش روایتی، راهبردی حیاتی در علم فراهم میکند، اما منابع محدودی برای کمک به افراد در جهت اجرا و تدوین یافتههای این نوع مقالهها وجود دارند. مقاله حاضر با هدف معرفی ظرفیتهای پژوهشی روش پژوهش روایتی در حوزه مطالعات آموزش عالی تدوین شده است. برای شناسایی و معرفی رویکردهای پژوهش روایتی در حوزه مطالعات آموزش عالی، از روش اسنادی استفاده شد. در ابتدا و پس از جستجوی اسناد مرتبط در پایگاههای علمی سیج، اریک، ابسکو، تیلور و فرانسیس، اسپرینگر، امرالد، پابمد، الزویر، در دامنه زمانی 2000 تا 2017، 22 سند بازیابی شد. پس از بررسی اولیه، 13 سند بر اساس ملاکهای سودمندی و بهروز بودن، مبنای مطالعه و تحلیل قرار گرفت. برای تحلیل این منابع، از راهبرد تحلیل محتوای کیفی الزاید (1996) استفاده شد. یافتهها به شناسایی و معرفی چهار رویکرد روایتی مناسب برای پژوهش در حوزه آموزش عالی شامل 1- رویکرد روانشناختی؛ 2- رویکرد جامعهشناختی؛ 3- رویکرد روایت و تفسیر درباره تجارب خاص فرهنگی توسط خود فرد؛ و 4- رویکرد نهادی ـ سازمانی، منتج شد. در این مقاله تلاش شده تا با توجه به محدودیتها و ظرفیتهای روش روایتی، افقهای نوینی در جهت بهرهگیری از این روش در مطالعات آموزش عالی معرفی شود.