تحلیل تطبیقی بهره برداری از انرژی های تجدید پذیری در توسعه پایداری روستایی در کشورهای ایران، آلمان، لهستان، پاکستان و تایلند
نویسندگان
1 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
2 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
3 گروه جغرافیای انسانی، دانشکده جغرافیا، دانشگاه تهران، تهران، ایران.
doi
10.22059/jhgr.2023.356743.1008586چکیده
در سالهای اخیر توجه به بهرهبرداری از انرژیهای تجدید پذیر، یکی از مهمترین مسائل توسعه پایدار مناطق روستایی است. هدف از این پژوهش، تحلیل تطبیقی بهرهبرداری از انرژیهای تجدید پذیر در توسعه پایداری روستایی در کشورهای ایران، آلمان، لهستان، پاکستان و تایلند است تا از تجربیات این کشورها در جهت کاهش نقاط ضعف و ارتقای بهرهبرداری از انرژی تجدید پذیر در مناطق روستایی کشور بهره گرفته شود. نوع تحقیق بنیادی، روش مورداستفاده تطبیقی با شیوه تحلیل محتوا میباشد. برای جمعآوری اطلاعات موردنیاز از روشهای اسنادی استفادهشده است. نتایج پژوهش نشان داد که موفقیت کشورهای آلمان، لهستان، پاکستان و تایلند از طریق برنامههای تعاملی و مشارکت ذینفعان و دادن اختیار به آنها در سطوح ملی، منطقهای و محلی بوده است. اما کشور ایران در سطح ملی و منطقهای، با دیدگاه ساختار متمرکز و نگرش بخشی به برنامهها، عدم استقلال و سیاسی بودن مدیران مواجه و در سطح محلی با عدم اختیارهای قانونی به نهادهای محلی و عدم مشارکتهای تعاملی در زمینه بهرهبرداری از انرژیهای تجدید پذیر روبرو است. از جمله کاربرد این پژوهش میتوان به آگاهی از نقاط قوت و ضعف کشورهای موردمطالعه در زمینه بهرهبرداری از انرژیهای تجدید پذیر و مقایسه آن با کشور ایران و بسترسازی آن در جهت بهرهبرداری از انرژیهای تجدید پذیر در مناطق روستایی کشور اشاره کرد. این دیدگاه کمک میکند تا زمینه تشویق نهادهای مردمی و محلی در سطوح گوناگون مناطق روستایی فراهم شود.
