بررسی تأثیر فرهنگ بیننسلی سازمان بر نوآوری با نقش واسطهای تسهیم دانش (مطالعه موردی: کارکنان دانشگاه شیراز)
نویسندگان
1 کارشناسی ارشد مدیریت آموزشی، دانشگاه شیراز، شیراز، ایران
2 دانش آموخته دکترای مدیریت آموزشی،دانشگاه شیراز،شیراز،ایران
3 دانش آموخته دکترای مدیریت آموزشی،دانشگاه ارومیه،ارومیه، ایران
doi
10.22054/jks.2024.78074.1640چکیده
هدف پژوهش حاضر، بررسی تأثیر فرهنگ بیننسلی سازمان بر نوآوری با نقش واسطهای تسهیم دانش در بین کارکنان دانشگاه شیراز بود. روش پژوهش، توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری پژوهش شامل تمامی کارکنان دانشگاه شیراز به تعداد 700 نفر بود که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده، 248 نفر انتخاب شدند. ابزارهای این پژوهش شامل پرسشنامه فرهنگ بیننسلی کینگ و برانت (2017)، تسهیم دانش ون دن هوف و دی رایدر (2004) و رفتار نوآورانه هولمن و همکاران (2012) بود. روایی محتوایی پرسشنامهها مورد تائید صاحبنظران قرار گرفت و پایایی پرسشنامهها با روش آلفای کرونباخ به ترتیب 91/0، 81/0 و 84/0 برآورد شد. تجزیهوتحلیل دادهها در دو سطح توصیفی و استنباطی مشتمل بر ضریب همبستگی پیرسون و مدل معادلات ساختاری انجام گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که وجود فرهنگ سازنده بیننسلی، تأثیر مثبت و معناداری بر رشد رفتار تسهیم دانش دارد. بهعلاوه، رفتار تسهیم دانش نیز تأثیر مثبت و معناداری بر رشد نوآوری کارکنان دارد. همچنین، فرهنگ بین نسلی در دانشگاه تأثیر مثبت اما غیرمعنادار بر نوآوری کارکنان دارد؛ بنابراین، فرهنگ بیننسلی در دانشگاه بهواسطه رفتار تسهیم دانش، میتواند نوآوری کارکنان را تحت تأثیر قرار دهد.