چهارچوب ارتقای ظرفیت نهادی بخش خصوصی در توسعه صنایع بالادستی نفت و گاز ایران با رویکرد حکمروایی
نویسندگان
1 دانشیار مدیریت شهری، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه عالمه طباطبائی، تهران، ایران
2 استادیار مدیریت دولتی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه عالمه طباطبائی، تهران، ایران
3 استادیار، پژوهشکده مطالعات فناوری، تهران، ایران.
4 دانشجوی دکتری مدیریت دولتی دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
doi
10.22034/rahbord.2023.412871.1593چکیده
براساس رویکرد حکمروایی، اداره مؤثر امور، مبتنی بر مشارکت گسترده ذینفعان میباشد بهگونهای که سیاستگذاران و برنامهریزان در حوزههای مختلف بدون استفاده از دانش و ظرفیت سایر بخشها نمیتوانند درباره راهحلهای بالقوه و بهبود کارایی عملکرد سیاستها و برنامهها، تصمیمگیری کنند. این امر مستلزم مشارکت سازنده سایر ذینفعان همچنین توسعه و ارتقای ظرفیت نهادی آنها در اداره موفق و مدیریت کارآمد امور، اجرای دقیق اقدامات و حل مسائل در دستیابی به اهداف است. مقاله حاضر با هدف ارائه چهارچوب ارتقای ظرفیت نهادی بخش خصوصی در توسعه صنایع بالادستی نفت و گاز ایران با تأکید بر رویکرد حکمروایی صورت گرفته است. مقاله ازنظر هدف کاربردی و از منظر روش؛ کیفی با رویکرد پویش اسنادی است. جامعه آماری کلیه اسناد بالادستی مرتبط با صنایع نفت و گاز بودهاند که با استفاده از روش هدفمند انتخاب شدند. دادههای حاصل با استفاده از روش تحلیل مضمون و رویکرد شبکه مضامین تجزیهوتحلیل شدهاند. نتایج یافتهها نشان داده است که ارتقای چهارچوب ظرفیت نهادی بخش خصوصی درگرو تعامل عوامل مختلف در سه سطح: الف) فردی شامل: 1) سرمایهگذار؛ 2) سرمایهپذیر؛ 3) مدیران ارشد در مراجع سیاستگذاری؛ 4) تعهدات متقابل طرفین؛ 5) کارگروه / تسهیلگر شراکت؛ ب) سازمانی شامل: 1) زیرساختهای فنی؛ 2) الزامات سیاستی– قانونی در مراجع سیاستگذاری؛ 3) سازوکارهای قراردادی قوی؛ 4) سازوکارهای مالی – معاملاتی؛ 5) تأیید مراجع ذیصلاح، 6) سازوکارهای حمایتی؛ ج) زمینهای شامل: 1) حوزههای شراکت؛ 2) کارکردهای شراکت؛ 3) شیوه شراکت؛ 4) حفظ و استمرار ارزشها؛ 5) حوزههای مورد استفاده از قابلیت بخش خصوصی است.