نظام جهانی علم و راهبردهای ارتقای همکاری علمی ایران و چین
نویسندگان
1 هیئتعلمی گروه سیاست علوم و تحقیقات، مرکز تحقیقات سیاست علمی کشور، تهران، ایران.
doi
10.22034/rahbord.2023.407509.1570چکیده
امضای تفاهمنامه همکاری جامع بین دو کشور ایران و چین در افق 25ساله زمینة گسترش همکاریهای دوجانبه در حوزههای مختلف را تسهیل کرده است. همکاری علمی یکی از ابعاد موردتوجه در این سند است. تخصیص بندهایی به همکاری علمی بین دو کشور علاوه بر ایجاد فرصت توسعة علمی میتواند زمینهساز همکاری در سایر حوزهها شود. تمرکز این مقاله بر ارائه راهکارها و راهبردهای سیاستی برای ارتقای سطح همکاریهای علمی با توجه به ارادة نظام حکمرانی دو کشور برای ارتقای روابط در افق 25ساله است. برای دستیابی به این هدف چهارچوب نظری مشتمل بر گزارههای مستخرج از نظام شبکهای و ساختار-کارگزار برای سه سطح خرد، میانی و کلان ترسیمشده است. روش پژوهش مقاله، تحلیل ساختاری-تفسیری است و نتیجه اینکه همکاری علمی دو کشور ایران و چین متأثر از مجموعهای از عوامل در سه سطح کلان، میانی و خرد است که بهطور مستقیم و غیرمستقیم بر پیشبرد آن تأثیرگذارند. بر اساس یافتههای پژوهش عوامل سطح کلان مشتمل بر «ارادة سیاسی» و «عضویت ایران در ابتکار کمربند-راه» بیشترین تأثیر مستقیم را بر گسترش همکاریهای علمی دو کشور دارند. دستاورد اصلی مقاله، تعیین سهم عوامل تأثیرگذار و نوع روابط بین این شبکه از عوامل و ارائه پیشنهادهایی برای اولویتبندی آنها با هدف ارتقای همکاری علمی بین دو کشور ایران و چین است.
