مداقه‎ای در منابع، ابزار، ابعاد و تهدیدات قدرت نرم در قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران

نویسندگان

1 مازندران، رامسر، خیابان شهیدعباس مفرد، روبروی مصالح ساختمانی حلاجیان، منزل علیرضا قربی.کدپستی4691954666

doi
چکیده

این مقاله در صدد است تا به بررسی مختصات قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در قانون اساسی بپردازد و در این مسیر، ژئوپلیتیک، تولیدکننده‎ها، ابزارها و منابع قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران را در پرتو اصول قانون اساسی مورد مداقه و کنکاش علمی قرار می‎دهد. یافته‎های پژوهش حاکی از این هستند که اولاً، ژئوپلیتیک قدرت نرم جمهوری اسلامی ایران در منطقه‎ی جهان اسلام قابل شناسایی است؛ ثانیاً، قدرت نرم به‎وسیله‎ی ابزارهایی نظیر رسانه‎ها و وسایل ارتباط جمعی، الهام‎بخشی فرهنگی یا صدور فرهنگی انقلاب، علم و دانش و ارزش‎های سیاسی ترویج می‎شود؛ ثالثاً، بر اساس اصول قانون اساسی، نهادهایی نظیر ولایت فقیه، خانواده، قوه‎ی مجریه و مردم از تولیدکننده‎های اصلی قدرت نرم محسوب می‎شوند؛ رابعاً، منابع قدرت نرم را می‎توان در عرصه‎های اجتماعی و فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و علمی مشاهده نمود که برخی از مؤلفه‎های استخراج‎شده، عبارتند از: عدل، رشد فضائل اخلاقی، مبارزه با فساد و تباهی، توسعه‏ و تحکیم‏ برادری‏ اسلامی‏ و تعاون‏ عمومی‏‏، موازین‏ اسلامی، امر به‏ معروف‏ و نهی‏ از منکر، استقلال فرهنگی، پاسداری از خانواده، وحدت فرهنگی جهان اسلام، نفی هرگونه ستمگری و سلطه‎پذیری، تأمین‏ آزادی‎های‏ سیاسی‏ و اجتماعی‏ در حدود قانون‏، مشارکت‏ عامه‏‎ی مردم‏ در تعیین‏ سرنوشت‏ سیاسی‏، تنظیم‏ سیاست‏ خارجی‏ کشور بر اساس‏ معیارهای‏ اسلام‏، آرای عمومی، استقلال سیاسی، وحدت سیاسی جهان اسلام و حقوق یکسان سیاسی، پی‏‎ریزی‏ اقتصاد‏ صحیح‏ و عادلانه‏ بر طبق‏ ضوابط اسلامی‏ جهت‏ ایجاد رفاه‏ و رفع فقر و برطرف‏ ساختن‏ هر نوع‏ محرومیت‏، استقلال اقتصادی، تأمین اجتماعی، تأمین نیازهای اساسی، برنامه‎ی اقتصادی، استفاده‏ از علوم‏ و فنون‏ و تربیت‏ افراد ماهر به‏ نسبت‏ احتیاج‏ برای‏ توسعه‏ و پیشرفت‏ اقتصاد کشور، و دفاع از حقوق همه‎ی مسلمانان، استفاده از علوم و فنون، بالابردن سطح آگاهی‎های عمومی، آموزش و پرورش، تسهیل و تعمیم آموزش عالی، تقویت‏ روح‏ بررسی‏ و تتبع و ابتکار در تمام‏ زمینه‏‎های‏ علمی‏، فنی‏، فرهنگی‏ و اسلامی‏ از طریق‏ تأسیس‏ مراکز تحقیق‏ و تشویق‏ محققان و خودکفایی‏ در علوم‏ و فنون‏. تمرکز بر روی مؤلفه‎‎های فوق‎الذکر و توانمندسازی ملت می‎تواند استحکام ساخت درونی نظام ملی را شکل دهد و اقتدار ملی و ثبات همه‎جانبه را به ارمغان آورد.