سیاستگذاری ایران در برابر گروههای تروریستی و بحرانهای منطقهای
نویسندگان
1 Post doctorate on Strategic Policy making and Full Professor of Tehran University; Faculty of law & Political Science
doi
چکیده
سیاستگذاری راهبردی بهمثابه روش تجزیه و تحلیل سیاست خارجی محسوب میشود. سیاست خارجی و راهبردی ایران در راستای همکاریهای چندجانبه در بحرانهای منطقهای بوده است. شاخصهای اصلی سیاست خارجی ایران را سازوکارهای کنش هویتی و انقلابی در روابط بینالملل و محیط منطقهای تشکیل میدهد. سیاستگذاری راهبردی ایران عموما بر مبنای همکاریهای چندجانبه با کشورهای منطقهای و در راستای وحدت جهان اسلام شکل گرفته است. ایران بسیاری از قواعد نظم وستفالیایی را مورد پذیرش قرار داده و بر این اساس جهتگیری سیاستگذاری راهبردی خود را بر مبنای رهنامه تطبیقپذیری با نظم جهانی قرار داده است. سیاستگذاری مدیریت بحرانهای منطقهای ایران عموما مبتنی بر انگارههای فرهنگی، تجارب تاریخی و پیامدهای ساختاری بوده است. هر یک از مولفههای یاد شده در انگاره نظم وستفالیایی ایران برای حفظ حوزههای سرزمینی کشورها نقش تعیینکنندهای داشته است. تجارب ایران از دفاع مقدس و پذیرش قطعنامه 598 شورای امنیت سازمان ملل بیانگر آن است که ایران از سازوکارهای عملگرایانه در ارتباط با کشورهای محافظه کار منطقهای بهره گرفته است. دیپلماسی هستهای را میتوان یکی دیگر از نشانههای کنش ساختاری ایران دانست که معطوف به کنترل تهدیدات و مدیریت بحران بوده است. پذیرش برنامه جامع اقدام مشترک و تلاش برای صلحسازی در نظم منطقهای خلیجفارس و خاورمیانه را میتوان در زمره اقدامات ایران در مقابله با گروههای تروریستی و سازماندهی نظم منطقهای در شرایط خشونت، بحران و آشوب دانست.
