ارائه الگوی ارزشیابی جامع پژوهشگران برای ج.ا.ایران: آموزههایی از جهان
نویسندگان
1 استادیار، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه جامع امام حسین علیهالسلام، تهران، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و مدیریت بازرگانی دانشگاه امام صادق علیهالسّلام، تهران، ایران
3 دانشجوی کارشناسی ارشد معارف اسلامی و مدیریت بازرگانی دانشگاه امام صادق علیهالسلام، تهران، ایران
doi
10.22034/rahbord.2022.152844چکیده
ارزیابی پژوهشگر در ایران نهتنها به دلیل اولویتبندی آنها برای جبران خدمات یا جذب ایشان در سازمانهای پژوهشی بلکه به عنوان یکی از روشهای ایجاد تعهد سازمانی، ارتقا و هدایت توان پژوهشی، افزایش میزان رضایت از کار پژوهشی و نهایتاً حل مسائل واقعی و بهبود وضعیت رفاه جامعه کاربرد دارد. هدف این پژوهش آن است که سنجههای ارزشیابی پژوهشگران را مبتنی بر مستندات علمی مربوط به این حوزه ترمیم نموده و نهایتاً چارچوب جامعِ مناسبی را که تامین کننده انتظارات از یک پژوهشگر متعهد، دانشمند و توانمند در حل مساله است ارائه دهد. روش بهکار گرفته شده در این پژوهش فراترکیب مستندات علمی است که 118 مستند علمی مبنای کار قرار گرفت. استخراج نقاط قوت و ضعف روشهای اصلی و مکمل ارزشیابی پژوهشگران، شناسایی مخاطرات ناشی از ارزشیابی سنتی و سنجههای جدید ترمیمی تحت عنوان دگرسنجهها از مهمترین یافتههای پژوهش است. الگوی ارزشیابی جامع پژوهشگران به عنوان نتیجه اصلی پژوهش که مشتمل بر پنج سطح است. مطابق با الگو، مستندات علمیِ پژوهشگران، حاصلی از ویژگیهای فردی پژوهشگر در ضرب با زیستبومِ پژوهش است که توسط داورانی متناسب با نوع و هدف پژوهش سنجیده میشود. در هر صورت، پژوهش زمانی قابل دفاع و مفید است که منجر به بهبود اقتصادی یا بسط نظریه در میان مدت و افزایش اقتدار و رفاه عمومی در بلند مدت گردد.