بررسی همخوانی دیپلماسی شهری با سیاست خارجی جمهوری اسلامی ایران مطالعه موردی: خواهر شهرهای کلان شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار جغرافیای سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی
2 کارشناس ارشد جغرافیای سیاسی، دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
سیاست خارجی گواه بر یک رشته اعمال از پیش طرحریزی شده توسط تصمیمگیران حکومتی است که معطوف به اهدافی معین در چهارچوب منافع ملی در محیط بینالمللی است. دیپلماسی شهری یکی از ابزارهای تقویت سیاست خارجی در عرصه بینالملل بهشمار میرود که میتواند بهعنوان مکمل سیاست خارجی مورد استفاده قرار گیرد. این شکل از دیپلماسی، نشان دهنده بازیگری شهرها در مناسبات فراملی است. در این وضعیت قابلیت کلانشهرهای جهان برای توسعه سیاست بیناشهری بینالمللی بهعنوان جایگزینی برای سیاستهای بینادولتی در قالب سیاست شهری با توجه به پتانسیل شهروندی مورد توجه قرار میگیرد. یکی از راههای تقویت دیپلماسی شهری، پیوندهای خواهر شهری است. این روابط بر پایه رابطهای دوستانه و هدفمند بر تبادل اطلاعات، تجربیات و توسعه مناسبات فرهنگی، اقتصادی، فنی و شهری میان یک شهر با شهری دیگر در خارج از مرزهای یک کشور استوار است. کلانشهر تهران نیز همچون سایر شهرها در عرصه دیپلماسی شهری باید مکمل دیپلماسی رسمی حرکت کند. مقاله حاضر بر این فرضیه استوار است که افزایش شمار خواهرشهرهای تهران در پیوند با سیاست خارجی دولتهای مستقر در ج.ا. ایران همخوانی دارد یا خیر؟ دادهها و اطلاعات مورد نیاز تحقیق به شیوه کتابخانهای گردآوری شده و روششناسی حاکم بر متن ماهیتی توصیفی-تحلیلی دارد. نتایج تحقیق نشان داد که تعداد خواهر شهرهای تهران از نظر کمی و کیفی به رویکرد سیاست خارجی دولتهای مستقر در دورههای مختلف بستگی داشته است. درضمن دیپلماسی شهری مکمل دیپلماسی رسمی نبوده و بدون راهبرد مشخص در ارتباط با سیاست خارجی رسمی ملی دنبال شده است.