مطالعه تجربۀ زیستۀ منتهی به مهاجرت و یا ماندگاری دانشجویان دانشگاههای شهر تهران
نویسندگان
1 استادیار دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران (نویسنده مسئول)
2 دانشجوی کارشناسی ارشدمردم شناسی
doi
10.22034/scm.2025.508042.1853چکیده
پژوهش حاضر با هدف بررسی ارتباط مولفههای فضایی بر تصمیم مهاجرت و یا ماندگاری صورت پذیرفته است. این پژوهش سعی در واکاوی معانی حاصل از تجربۀ زیستۀ دانشجویان در فضاهای شهری تهران را دارد تا از خلال آن، برخی معانی که منجر به تصمیم مهاجرت و یا ماندگاری میگردند را تبیین نماید. این پژوهش به روش پدیدارشناسانه صورت گرفته است . یافتههای این تحقیق به مؤلفههایی چون استقلال، محیط فرهنگی متنوع، طبیعت و امکانات پیشرفت شغلی و تحصیلی بهعنوان ظرفیتهای شهری تهران در ایجاد حس تعلق مکانی دستیافته است و همچنین چالشهایی را بر سر ارتباطات اجتماعی در این شهر توصیف میکند این یافتهها در چارچوب مفهومی انسانشناسی فضا و مکان قابل طرح است. این شاخه از انسانشناسی به بررسی نقش فضا در شکلدهی به معانی فرهنگی پرداخته و همچنین چگونگی معنادار کردن مکانها را مطالعه میکند. فضا و مکان نه تنها به عنوان بسترهای فیزیکی، بلکه به عنوان رسانههای فرهنگی و اجتماعی حامل معانی هستند. در نتیجه یافتههای این تحقیق بیان میکنند چگونه ویژگیهای کلانشهری تهران در ایجاد معانی مختلفی از جمله حس استقلال و محیط متنوع فرهنگی موجد احساس تعلق مکانی به این شهر هستند. همچنین چگونه همین ویژگیهای کلانشهری مانعی بر سر ارتباطات انسانی و ایجاد حس تنهایی میگردند.