بررسی روابط قدرت نیروهای اجتماعی و سیاسی در گسترش مراکز خرید چندمنظوره تهران در دهه‌های هشتاد و نود شمسی

نویسندگان

1 گروه شهرسازی، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

2 استادیار گروه شهرسازی، دانشکده معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت، تهران، ایران

3 دانشیار موسسه مطالعات فرهنگی و اجتماعی، وزارت علوم، تحقیقات و فناوری، تهران، ایران

4 استادیار گروه شهرسازی، دانشکده هنر و معماری، دانشگاه خوارزمی، تهران، ایران.

doi
10.22034/scm.2025.530580.1897
چکیده

گفتمان تولید فضای شهری که طی دهه های اخیر در ادبیات شهری مورد توجه قرار گرفته است؛ از مفاهیم چندبعدی است که پروسه ای از فرایندهایی چون تصمیم گیری، مدیریت و عاملیت در تولید فضای شهری را شامل می شود. در جریان تولید فضای شهری کنشگران و ذی نفعان متعددی با دسترسی متفاوت به منابع قدرت مشارکت دارند. از جمله فضاهای تجاری، مراکز خرید چندمنظوره تهران است که در دهه های اخیر توسه آن‌ها سرعت قابل توجه ای داشته است. نحوه تولید تامل برانگیز این فضاها توسط نیروهای سیاسی و اجتماعی بی‌تاثیر از نوع رابطه و روابط قدرت آنها نبوده است. لذا این پژوهش به دنبال شناسایی نیروهای سیاسی و اجتماعی تاثیرگذار و همچنین سازوکارهای زمینه ساز مداخله و عاملیت آنها در توسعه مراکز خرید چندمنظوره تهران است. به همین منظور از طریق روش کیفی داده‌های حاصل از برداشت میدانی و مطالعات کتابخانه‌ای و همچنین اسناد مدیریت شهری به ویژه مصوبات شهرداری و قوانین دولت و برنامه‌های توسعه بر مبنای استراتژی موردکاوی، تفسیر شده است. نتایج تحلیل نشان می دهد روابط قدرت بین نیروهای سیاسی و اجتماعی معطوف به میزان قدرت هر کدام در عاملیت این فضاها است. بطوریکه توسعه فضاهای تجاری در ابتدای دهه هشتاد به علت عاملیت نیروهای اجتماعی بر مراکز خرید به تولید فضای تجاری خصوصی و در نیمه دهه بعلت عاملیت اشتراکی نیروهای مذکور بر این مراکز به تولید فضای تجاری مشارکتی و رفته رفته از دهه نود به بعد به علت عاملیت نیروهای سیاسی بر این مراکز به تولید فضای تجاری حاکمیتی هدایت شده است.