فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

امروزه، هیدروژل‌های تشکیل شونده در محل، توجه فزاینده‌ای را در التیام زخم به خود جلب کرده‌اند. در مطالعه حاضر، هیدروژل‌های تشکیل شونده در محل کامپوزیتی جدیدی متشکل از کتیرای عامل‌دار شده با تیرامین، ذرات هیدروکسی آپاتیت و داکسی‌سایکلین، تولید شد. تشکیل هیدروژل با واکنش اتصال اکسیداتیو بین گروه‌های تیرامینی کتیرا، کاتالیز شده توسط هرس‌رادیش پراکسیداز/هیدروژن پراکسید، انجام شد. برای محافظت از داکسی‌سایکلین در مقابل واکنش‌های جانبی احتمالی حین فرآیند تشکیل ژل و برای دستیابی به رهایش تأخیری داکسی‌سایکلین از هیدروژل، ابتدا داکسی‌سایکلین در ذرات هیدروکسی آپاتیت بارگذاری گردید و سپس ذرات حاوی داکسی‌سایکلین در هیدروژل‌ کپسوله شدند. میزان و بازدهی بارگذاری دارو در ذرات هیدروکسی‌آپاتیت و همچنین زمان ژل شدن، ریخت‌شناسی، تخریب آنزیمی، درجه تورم، سرعت رهایش دارو، سمیت سلولی و خواص ضد میکروبی هیدروژل‌ها بررسی شد. با افزایش غلظت داکسی‌سایکلین در محلول جذب، بازده بارگذاری دارو کاهش و میزان بارگذاری دارو در ذرات افزایش یافت. افزودن ذرات، منجر به افزایش زمان ژل شدن و کاهش اندازه منافذ هیدروژل‌ها شد. در هیدروژل‌های کامپوزیتی حاوی داکسی‌سایکلین، رهایش انفجاری دارو مشاهده نشد و رهایش داکسی‌سایکلین از این هیدروژل‌ها نسبت به رهایش از ذرات کپسوله نشده، کندتر بود. هیدروژل‌های‌ کامپوزیتی حاوی داکسی‌سایکلین، فعالیت ضد میکروبی مناسبی علیه باکتری‌های اشرشیا کولای و استافیلوکوکوس اورئوس نشان دادند. نتایج آزمون‌ سمیت سلولی، نشان دهنده زیست‌سازگاری مناسب هیدروژل‌ها بود. با توجه به نتایج، به نظر می‌رسد هیدروژل‌های کامپوزیتی تولید شده دارای پتانسیل بالایی برای استفاده در التیام زخم هستند و می‌توانند در آنالیزهای درون‌تنی مورد ارزیابی بیشتر قرار گیرند.