بررسی نقش حکمروایی خوب در بازآفرینی بافتهای فرسوده شهری (مطالعه موردی: شهر کامیاران)
نویسندگان
1 گروه شهرسازی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
2 گروه شهرسازی، واحد سنندج، دانشگاه آزاد اسلامی، سنندج، ایران
doi
10.22059/jhgr.2022.335894.1008427چکیده
الگوی مدیریت شهری سنتی با افزایش چالشها و مشکلات مناطق شهری و ناتوانی برای حل یا کاهش آنها مورد انتقادات وسیعی قرارگرفته است. ازاینرو حکمروایی خوب شهری با تأکید بر گذار از نقش ساختارهای رسمی بهعنوان محور تصمیمگیری بهسوی نقش یابی جامعه مدنی در اعمال حقوق دموکراتیک مطرح گردیده است. هدف اصلی این پژوهش بررسی اثرات شاخصهای حکمروایی خوب شهری بر بازآفرینی بافتهای فرسوده در شهر کامیاران میباشد. مقاله حاضر از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی - تحلیلی است. جامعه آماری این پژوهش شهروندان محلات شهر کامیاران با جمعیت 57,077 نفر میباشند و جهت گردآوری دادهها از 384 پرسشنامه بر اساس فرمول کوکران به روش نمونهگیری طبقهای استفادهشده است. بهمنظور شناسایی مؤلفههای اصلی حکمروایی خوب شهری در بازآفرینی بافتهای فرسوده شهر کامیاران از روش تحلیل تأثیرات متقابل و تحلیل ISM با کمک نرمافزار MicMac و درنهایت بهمنظور سنجش میزان حکمروایی محلی در ابعاد و معیارهای مختلف از مدلهای تصمیمگیری چند شاخصه تاپسیس و برای تجزیهوتحلیل دادهها و بررسی ارتباط میان عوامل و تعیین سهم هر یک از آنان از مدلهای معادلات ساختاری SEM)) استفادهشده است. نتایج نشان داد که مهمترین مؤلفههای اثرگذار بر حکمروایی محلی شهر کامیاران بهمنظور بازآفرینی بافتهای فرسوده مشارکت نهادهای مدنی و بخش خصوصی میباشد و همچنین مؤلفههای اصلی حکمروایی محلی تأثیر مستقیم و مثبتی بر فرایند بازآفرینی بافتهای فرسوده دارد. درنهایت راهکارها و سیاستهای اجرایی در جهت فرآیند حکمروایی محلی مطلوب در مدیریت بازآفرینی شهری کامیاران ارائهشده است.