تبیین نظام الهیاتی عطّار با تأکید بر مصیبت نامه(اسماء و صفات الهی)
نویسندگان
1 دانشیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
2 دانشجوی دکترای زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سمنان، کارمند رسمی آموزش وپرورش شهرستان سمنان، سمنان، ایران
doi
10.22099/jba.2025.49752.4513چکیده
اندیشههای الهیاتی در متون نظم فارسی، غنای خاصی به آنها بخشیده است؛ بهگونهای که میتوان با تأمل در آنها، تحولات فکری در حوزهی الهیات و کلام اسلامیایرانی را به دست آورد. مصیبتنامهی عطار نیز سرشار از آموزههای دینی، کلامی و عرفانی است. بهمنظور بازسازی نظام الهیاتی عطار، فقراتی از این اثر که بر مضامین الهیاتی دلالت دارند، استخراج و با استفاده از روش تحلیل محتوا، دستهبندی شدهاند. در مواردی نیز برای تصدیق حکم، به دیگر آثار عطار نیز استناد شده است. به نظر میرسد مشرب عرفانیِ «وحدت وجودی»، هسته مرکزی سامانهی یزدانشناختی عطار را تشکیل میدهد. کاربست مفاهیم الهیاتی در نظام فکری عطار، بهگونهای است که تطابق کامل بین صفات و ذات الهی وجود ندارد. به باور او، اسما و صفات الهی از طریق منطق عقلانی درک نمیشوند که چنین رویکردی برگرفته از آرای اشاعره است. او گاه وجود حق را یک ذات میداند که دارای صفات متعدد است که انعکاسی از آرای معتزله است و گاه نیز صفات خداوند را، نه عین ذات و نه غیر ذات مقدسش میداند؛ بلکه قائم به ذات احدیت میداند که طنینی اشعری دارد. بهعلاوه، عطار در مسئلهی رؤیت خداوند نیز، دیدگاهی متناقض دارد که نسبتدادن او به یکی از مکاتب کلامی را دشوار میسازد.