جایگاه آموزش محیطزیست در سند چشمانداز 1404 و قانون اساسی ایران
نویسندگان
1
2
doi
چکیده
آموزش محیطزیست، یکی از راهحلهای اساسی برای مقابله با بحرانهای محیطزیستی ناشی از فعالیت انسان است. هدف آموزش محیطزیست این است که درک و فهم شهروندان را درباره محیطزیست افزایش داده و در ایشان رفتاری را تقویت کند که لازمه بقا و بهبود کیفیت محیطزیست است. در این مقاله سند چشمانداز و قانون اساسی از بعد آموزش محیطزیست و با روش توصیفی تحلیلی بررسی میشود. تحلیل محتوای سند چشمانداز و قانون اساسی حاکی از آن است که ظرفیتهای فراوان برای توسعه آموزشهای محیطزیستی در این اسناد بالادستی وجود دارد. مهمترین ابعاد محیطزیستی مندرج در سند چشمانداز 1404عبارت است از: بهرهمند از محیطزیست مطلوب، بهرهمند از امنیت اجتماعی، برخوردار از دانش پیشرفته، امن، برخوردار از سلامت، رفاه، امنیت غذایی، بهدور از فقر، الهامبخش، بهرهمند از توسعه کارامد، جامعه اخلاقی دارای تعامل سازنده و مؤثر با جهان. در این پژوهش ارتباط این ابعاد با آموزشهای محیطزیستی تحلیل و توصیف میشود. باوجود اینکه مهمترین اصل قانون اساسی مرتبط با آموزش محیطزیست اصل 50 است، اما اصول 3، 8، 43، 45، 51، 100، 104 و 147 نیز از این بُعد قابل تفسیر است. نتایج تحقیق مبین آن است که آموزش محیطزیست از طریق افزایش آگاهی، بینش، نگرش، دانش، مهارت و تعهد، جلب مشارکت و ارائه الگوهای عملی میتواند زمینهساز اجرای این اصول و ابعاد مندرج در اسناد بالادستی شود. بنابراین آموزشهای محیطزیستی برای رسیدن به برخی از ابعاد مندرج در سند 1404 و اجرای تعدادی از اصول قانون اساسی یک راهبرد اساسی محسوب میشود.