آسیبشناسی آموزش و توسعۀ حقوق عمومی در ایران بهمثابۀ دانشی راهبردی
نویسندگان
1
2
doi
چکیده
حقوق عمومی، رشتۀ دانشگاهی محصور در محیط دانشگاه نیست و کارکردها و چالشهای آن پیوستگی تام و تمام با جامعه و زیست اجتماعی انسان دارد. هر کجا ردّ پایی از قدرت سیاسی را بتوان یافت، آنجا قلمرو حقوق عمومی است. بر این اساس، رشتۀ دانشگاهی آن نیز با رویکردی میانرشتهای که در آن، حقوق بهمثابۀ یک پدیدۀ اجتماعی فرض میشود، مورد آسیبشناسی قرارگرفته است. این مقاله از نظر شیوۀ گردآوری دادهها، کتابخانهای-میدانی و از حیث روش، توصیفی-تحلیلی است. پرسش و پیشفرض اصلی مقاله این است که آسیبهای آموزش حقوق عمومی در سه سطح برنامهریزی آموزشی، آموزشدهندگان (اساتید) و آموزشبینندگان (دانشجویان) و آموزههای آموزشی-پژوهشی چیست و راهکارهای مرتفع ساختن نقصها و خلأهای موجود در این حوزه و متناسب ساختن آن با نیازهای جاری و آتی و اقتضائات کشور کدامند؟ به نظر میرسد که آموزش رشتۀ دانشگاهی حقوق عمومی در ایران، دارای آسیبهای شکلی و ماهوی است و این مهم، توسعۀ معرفت حقوق عمومی را نیز با چالش مواجه کرده است. زیرا یافتههای مقاله دلالت بر این دارد که راهکار ارتقای سطح آموزش رشتۀ دانشگاهی حقوق عمومی، ضمن ضرورت بازنگری در برنامهریزیهای آموزشی و سازوکارهای ناظر بر آن، از رهگذر غنای معرفت آن بوده و این مهم با پیادهسازی نظریۀ دولت قانونمند محقق خواهد شد