مقاله کوتاه: «دو یاقوتِ شکربار»
نویسندگان
1 استادیار زبان و ادبیات فارسی دانشگاه سلمان فارسی کازرون
doi
10.22099/jba.2023.47326.4392چکیده
حکیم سنایی غزنوی شاعری جریانساز در تاریخ شعر فارسی است که توانسته در قالبهای مثنوی، قصیده و غزل با آوردن مفاهیمِ تازه نوآوری ایجاد کند. تاکنون دیوان سنایی چندینبار تصحیح شده است که از این میان میتوان به تصحیحهای مدرس رضوی، مظاهر مصفا، شفیعیکدکنی (گزیدهی غزلیات و قصاید)، جلالی پندری (غزلیات) اشاره کرد. در یکی از غزلهای قلندری وی، ترکیبی وجود دارد که به نظر میرسد با خوانشی دیگرگونه معنای درستتری بهدست دهد. نشانههای درونمتنی، همچنین بسامدِ کاربردِ خوانش جدید در اشعارِ دیگرِ سنایی قرائت تازه را محتملتر میکند. این جستار از نوع مروری با روش توصیفی- تحلیلی برمبنای بررسی و نقدِ خوانشِ مصححان از ترکیب موردنظر شکل گرفته است. از میان مصححانِ سنایی، مدرس رضوی، مصفا و شفیعیکدکنی ضبطِ مشابهی داشتهاند. تنها جلالی پندری و بعدها برزگر خالقی خوانش تازه را مطرح کردهاند. چنین مینماید دیوان سنایی همچنان به بازنگری در تصحیح نیازمند باشد.