آسیب شناسی نظام دهیاری ها در ایران و ارائه الگو مطلوب در چهارچوب حکمروایی خوب ملی و محلی به منظور توسعه پایدار
نویسندگان
1 گروه حقوق، واحد پرند، دانشگاه آزاد اسلامی، پرند، ایران
2 استادیار، دانشکده حقوق و علوم سیاسی، دانشگاه مازندران، مازندران، ایران.
3 گروه حقوق عمومی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.
doi
10.22034/jgeoq.2026.568857.4402چکیده
امروزه حکمرانی خوب در مقیاس وسیعی از سطح محلی تا بینالمللی به کار برده میشود. در این بین سطح محلی دارای اهمیت ویژهای است. با توجه به مشخصههایی چون اصل تمرکززدایی، ساختار دموکراتیک، برنامهریزی و تصمیمگیری محلیگرا و مردم نهاد، افزایش نقش نهادهای غیردولتی و جامعه مدنی، توجه به منافع عام مردم، توزیع فرصتها و برقراری عدالت اجتماعی و جغرافیایی، افزایش اثربخشی و کارایی و در نهایت بهرهمندی کل جامعه از توسعه و رفاه و ...، میتوان دولت محلی را به دلیل ماهیت و کارکردهای خاصی که دارد، نمونه مطلوب و کارآمدی از حکمرانی خوب دانست. در این برداشت؛ تمرکززدایی (از ارکان دولت ملی)، مهمترین و اصلیترین هدف دولت محلی در تحقق حکمرانی خوب است. عدم حکمرانی خوب در کشور خصوصاً در مناطق روستایی، میتواند منشأ بسیاری از مشکلات اجتماعی در جامعه باشد. در پژوهش حاضر تلاش شده است علل عدم موفقیت حکمروایی محلی در ایران "مورد مطالعه: دهیاریهای استان زنجان" بررسی و موردسنجش قرار گیرد.
