بررسی و تحلیل شعر کارگری در دهههای پس از انقلاب اسلامی
نویسندگان
1 دانشگاه بوعلی سینا. شهر همدان. کشور ایران
2 استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه بو علی سینا همدان
doi
10.22099/jba.2023.45201.4327چکیده
شعر کارگری از زیرمجموعههای شعر متعهد است که از دوران مشروطه تا انقلاب اسلامی، در آثار برخی از شاعران رواج داشته است. ازآنجاکه بعد از پیروزی انقلاب با تغییر ساختار سیاسی و اجتماعی، جامعهی ایران دچار تحول و ادبیات نیز دستخوش تغییراتی شده؛ بنابراین سیر تحولات این نوع شعر در دوران پس از انقلاب با توجه به این تغییرات قابلبررسی است. بهمنظور انجام این پژوهش، آثار شاعران کارگری پیش از انقلاب که در طول نزدیک به سهدهه پس از انقلاب اسلامی شعر سروده بودند و همچنین مطرحترین مجموعه شعرهای شاعرانِ پس از انقلاب در قالبهای گوناگون به روش توصیفی- تحلیلی و متکی به فرآوردههای پژوهشی که از مطالعه در کتابخانه و فیشبردای به دست آمده، بررسی شده است. بر اساس یافتههای پژوهش شعر کارگری پس از انقلاب تا پایان دههی هشتاد، دچار رکود شده است و نهتنها از سوی شاعران تازهی این دوره استقبال نشده، در اشعار شاعران کارگری پیش از انقلاب هم ادامه نیافته است؛ اما در دههی نود شاهد رونق نسبی شعر کارگری نسبت به سایر دهههای پس از انقلاب تاکنون هستیم. نکتهی قابلتوجه در شعر کارگریِ دههی نود آن است که ازنظر محتوا و مضمون نسبت به اشعار کارگری دوران پیش از انقلاب دچار تغییراتی شده که این تغییرات با ذکر نمونههایی از شعر کارگری دههی نود و مقایسهی آن با شعر کارگری پیش از انقلاب نشان داده شده است.