تأثیر سه داروی ضدسرطان برتزومیب، پاکلیتاکسل و لاپاتینیب بر بنیادینگی و میزان آنوپلوییدی در سلول‌های بنیادی جنینی انسانی

نویسندگان
فریور, شیرین ID 1
حسنی, سیده نفیسه ID 2
حق پرست, نیوشا ID 3
رضائی لاریجانی, مهران ID 4
برجیان بروجنی, پرناز ID 5
خادمی, نازنین ID 6
بذرگر, مسعود ID 7
مسعودی, نجمه سادات ID 8
خرازی توکل, فاطمه ID 9

1 گروه زیست شناسی سلولی و مولکولی، دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

2 گروه سلول های بنیادی و زیست شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست شناسی و فناوری سلول های بنیادی جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران

3 گروه سلول های بنیادی و زیست شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست شناسی و فناوری سلول های بنیادی جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران

4 گروه سلول های بنیادی و زیست شناسی تکوینی، مرکز تحقیقات علوم سلولی، پژوهشکده زیست شناسی و فناوری سلول های بنیادی جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران

5 گروه ژنتیک، مرکز تحقیقات پزشکی تولیدمثل، پژوهشکده زیست شناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران

6 گروه زیست شناسی سلولی و مولکولی، دانشکده علوم و فناوری زیستی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران

7 گروه ژنتیک، مرکز تحقیقات پزشکی تولیدمثل، پژوهشکده زیست شناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران

8 گروه ژنتیک، مرکز تحقیقات پزشکی تولیدمثل، پژوهشکده زیست شناسی و علوم پزشکی تولید مثل جهاد دانشگاهی، پژوهشگاه رویان، تهران، ایران

9 گروه ژنتیک، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم پزشکی تهران، تهران، ایران

doi
چکیده

ایجاد آنوپلوییدی طی کشت آزمایشگاهی، یکی از موانع کاربرد سلول‌های بنیادی جنینی انسانی (hESCs) است. گزارش‌هایی مبنی بر حساسیت بیشتر سلول‌های آنوپلویید به برخی داروهای ضدسرطان و احتمال کاهش میزان آنوپلوییدی وجود دارد. hESC موزاییک با مخلوط کردن hESCs دارای تریزومی هم‌زمان 12 و 17 با hESCs طبیعی حاصل و تأثیر سه داروی ضدسرطان (برتزومیب، پاکلیتاکسل (تاکسول) و لاپاتینیب) بر وضعیت کروموزومی توسط روش‌ کاریوتایپ، ارزیابی حفظ بنیادینگی با آزمون آلکالین فسفاتاز و بررسی بیان ژن‌های پرتوانی با Real Time PCR صورت گرفت و گروه‌های تیمار و شاهد مقایسه شدند.زنده‌مانی در گروه‌های تیمار 24 ساعته‌ی 01/0 میکرومولار برتزومیب و 2/0 میکرومولار لاپاتینیب و در گروه 28 ساعته‌ی 01/0 میکرومولار پاکلیتاکسل، اختلاف معنادار با گروه شاهد نداشت. پاکلیتاکسل در زمان‌های دیگر کشنده بود. سلول‌های آنوپلویید در گروه‌های تیمار و شاهد، جمعیت غالب شدند. سلول‌های تیمار در شرایط یادشده آلکالین فسفاتاز_مثبت بودند و از نظر کاریوتایپ و بیان ژن‌های پرتوانی با گروه شاهد اختلاف معناداری نداشتند. تیمارهای دارویی انجام شده بر پرتوانی تاثیر منفی نداشتند. مهار نشدن آنوپلوییدی در گروه‌های تیمار، می‌تواند به خصوصیات ویژه‌ی رده‌ای در پاسخ به دارو و برتری تکثیری سلول‌های دارای تریزومی‌های 12 و 17 مربوط باشد.

کلیدواژه‌ها
سلول‌های بنیادی جنینی انسانی, داروهای ضدسرطان, آنوپلوییدی, بنیادینگی