ارزیابی جیره‌های فرموله‌شده براساس معادلات تابعیت پیش‌بینی، داده‌های NIR و جداول NRC در تغذیه جوجه‌های گوشتی با توجه به عملکرد تولیدی، خصوصیات لاشه و سود اقتصادی

نویسندگان

1 نویسنده مسئول، گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. رایانامه: hmoraveg@ut.ac.ir

2 گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. رایانامه: Mohammad.latifi@ut.ac.ir

3 گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. رایانامه: zboroumandnia@ut.ac.ir

4 گروه علوم دامی، دانشکدگان کشاورزی، دانشگاه تهران، کرج، ایران. رایانامه: ali.heydari76@ut.ac.ir

doi
10.22059/jap.2025.401792.623869
چکیده

هدف: این مطالعه با هدف ارزیابی و مقایسه جیره غذایی فرموله‌شده براساس انرژی قابل سوخت‌وساز ظاهری، اسیدهای آمینه کل و اسیدهای آمینه قابل‌هضم استانداردشده ایلئومی بر نتایج عملکرد تولیدی، خصوصیات لاشه و بازده اقتصادی مرغ‌های گوشتی اجرا شد. روش پژوهش: در این آزمایش 252 قطعه جوجه گوشتی یک روزه جنس ماده از نوع سویه راس 308 در قالب طرح کاملاً تصادفی با هفت تیمار، شش تکرار و شش پرنده در هر تکرار انجام شد. تیمارها شامل 1- جداول NRC 1994 براساس اسیدهای آمینه کل، 2 و 3- معادلات تابعیت پیش‌بینی جداول NRC 1994 با داده‌های NIR و  نتایج تجزیه تقریبی آزمایشگاه تغذیه براساس اسیدهای آمینه کل، 4 و 5- داده‌های NIR براساس اسیدهای آمینه کل و قابل‌هضم استانداردشده ایلئومی، 6 و 7- معادلات تابعیت پیش‌بینی مقالات داخلی با داده‌های تجزیه تقریبی آزمایشگاه تغذیه براساس اسید‌های آمینه کل و قابل‌هضم استاندارد شده ایلئومی بود. پرنده‌ها از سن یک تا 45 روزگی جیره‌های آزمایشی را دریافت کردند. ‌صفات عملکرد تولیدی، خصوصیات لاشه و بازده اقتصادی پرندگان تیمارهای آزمایش مختلف محاسبه شد. یافته‌ها: بین تیمارهای آزمایشی براساس اسیدهای آمینه کل و اسیدهای آمینه قابل‌هضم استانداردشده ایلئومی در کل دوره پرورش، بیش‌ترین میانگین افزایش وزن (به‌ترتیب 2789، 2774 و 2695 گرم) مربوط به تیمارهای 6، 7 و 3 بود و کم‌ترین میانگین افزایش وزن (به‌ترتیب 2535 و 2472 گرم) مربوط به تیمارهای 1 و 4  بود (05/0 P<). کم‌ترین ضریب تبدیل خوراک (به‌ترتیب 66/1، 67/1 و 68/1) در تیمارهای 7، 6 و 5 مشاهده شد (05/0 P<)، اما بین سایر تیمارها اختلاف معنی‌دار نبود. هم‌چنین در مقایسه تیمارهای آزمایشی براساس اسیدهای آمینه کل و قابل‌هضم استانداردشده ایلئومی بیش‌ترین وزن نسبی عضله سینه (به‌ترتیب 0/37، 71/36 و 53/36 درصد) مربوط به تیمارهای آزمایشی 3، 7 و 6 بود (05/0 P<) و کم‌ترین وزن نسبی عضله سینه (65/32 درصد) مربوط به تیمار آزمایشی 4 بود (05/0 P<). مقایسه جیره‌های تنظیم‌شده براساس اسیدهای آمینه قابل‌هضم استاندارد شده ایلئومی و اسیدهای آمینه کل نشان داد که استفاده از اسیدهای آمینه استاندارد شده ایلئومی در تنظیم جیره‌ها، منجربه سودآوری و بازده اقتصادی بیش‌تر در مرغ گوشتی شد. به‌طوری‌که تیمار آزمایشی 7 نسبت به تیمار 6 باعث افزایش 101 تومان سود به‌ازای هرقطعه مرغ گوشتی گردید. هم‌چنین بین جیره‌های تنظیم‌شده براساس اسیدهای آمینه کل و قابل‌هضم استاندارد شده ایلئومی، تیمار آزمایشی 7 دارای بیش‌ترین درصد سود و تیمار آزمایشی 4 دارای کم‌ترین درصد سود بود. نتیجه‌گیری: باتوجه به داده‌های به‌دست‌آمده از این پژوهش به‌نظر می‌رسد استفاده از معادلات تابعیت پیش‌بینی حاصل از پژوهش‌های داخلی علاوه بر بهبود عملکرد پرنده در کل دوره و افزایش خصوصیات لاشه، منجربه مصرف بهینه اقلام خوراکی و افزایش بازده اقتصادی در واحد‌های تولیدی می‌شود و استفاده از آن‌ها در تنظیم جیره غذایی نسبت به جداول و داده‌های دستگاه NIR قابل‌توصیه می‌باشد.